turigr

Στο νησί (V)

2012-02-07T22:31:00.000+02:00

Οι επόμενες ώρες πέρασαν βασανιστικά αργά. Είχε συνεχώς μπροστά στα μάτια του την εικόνα του Δημήτρη, έτσι όπως τον είχε δει λίγη ώρα πριν, στον κήπο του ξενοδοχείου όπου δούλευε. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, στο πρόσωπο ένοιωθε μια έξαψη. Ήθελε να κοιμηθεί λίγο, αλλά δεν μπορούσε, ήθελε να φάει, αλλά δεν πήγαινε τίποτα κάτω.

Την ώρα που συνήθως συναντιόταν με τον Δημήτρη, λίγες εβδομάδες πριν, έφτανε στην παραλία. Όταν έφτασε αρκετά κοντά, ήρθαν στα αυτιά του ήχοι από δυο φωνές ανακατεμένες με τους ήχους της θάλασσας. Πλησίασε προσεκτικά ώστε να μην γίνει αντιληπτός και στο λιγοστό φως που έστελνε το φεγγάρι διέκρινε σε μερικά μέτρα απόσταση δυο ανθρώπινες φιγούρες, καθιστές δίπλα η μια στην άλλη που συζητούσαν. Δεν πλησίασε περισσότερο, παρά προχώρησε προς μια συστάδα με αρμυρίκια που βρισκόταν λίγο παρά πέρα και κάθισε κάτω από ένα που τα φυλλώματά του έφταναν σχεδόν μέχρι την άμμο. Μέσα στη νύχτα ήταν δύσκολο να τον διακρίνει κανείς. Κάρφωσε το βλέμμα του και προσπαθούσε με αγωνία να καταλάβει τι έλεγαν οι δυο φιγούρες. Η μια φωνή του φαινόταν γνώριμη. Ήταν σχεδόν σίγουρος ότι ήταν του Δημήτρη. Όμως μιλούσαν σε μια γλώσσα που δεν κατανοούσε αν και καταλάβαινε ότι ήταν γερμανικά. Σε λίγο είδε τη μια να σηκώνεται και να πηγαίνει πέρα δώθε. Τώρα ήταν σίγουρος: ήταν ο Δημήτρης. Η καρδιά του χτυπούσε ακανόνιστα, το στομάχι του είχε δεθεί κόμπος και μια έντονη παρόρμηση τον έκανε να θέλει να τρέξει προς το μέρος του.

Και τότε είδε την άλλη μορφή που είχε εν τω μεταξύ σηκωθεί κι αυτή όρθια, να πλησιάζει το Δημήτρη, να τον αγκαλιάζει και να τον φιλάει.

Η άμμος που βρισκόταν ακριβώς από κάτω του, μετατράπηκε σε κινούμενη κι αυτός ένιωσε να βουλιάζει όλο και περισσότερο μέσα της. Ό,τι είχε σκεφτεί, σχεδιάσει, ονειρευτεί βυθιζόταν μαζί του μέσα της. Απογοήτευση, ζήλεια, θυμός, προδοσία, όλα μπλέχτηκαν μέσα του, μαζί με την αίσθηση ότι είχε φερθεί ανόητα και εντελώς παρορμητικά.

Περίμενε να φύγει ο Δημήτρης με τον φίλο του και πήρε απογοητευμένος το δρόμο για το ξενοδοχείο του. Στο δρόμο άρχισε να σκέφτεται για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό λογικά συνειδητοποιώντας τι είχε κάνει: είχε διασχίσει χιλιάδες χιλιόμετρα για να ξαναδεί κάποιον που το μόνο που του είχε δείξει ήταν δείγματα συμπάθειας. Είχε τινάξει την προσωπική του ζωή στον αέρα για κάποιον που δεν ήξερε και παραλίγο να έμενε χωρίς δουλειά γιατί δεν σκέφτηκε λογικά. Έφτασε στο ξενοδοχείο, έπεσε στο κρεβάτι και έβαλε τα κλάματα: είχε φανεί εντελώς γελοίος ακόμη και στα δικά του τα μάτια.

Οι περισσότεροι από τους θαμώνες του ξενοδοχείου έφευγαν με την πρώτη πρωινή πτήση. Το επόμενο γκρουπ τουριστών, το περίμεναν το απόγευμα: η μέρα προβλεπόταν ήρεμη. Κατά τις δέκα τον φώναξε το αφεντικό του. Του έδωσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου για να κατέβει στην πόλη να κάνει κάποιες δουλειές και μαζί έναν φάκελο, για να τον παραδώσει στο τουριστικό γραφείο με το οποίο συνεργαζόταν το ξενοδοχείο του. Στην αρχή σκέφτηκε να κάνει πρώτα τις δουλειές που είχε και στο τέλος, πριν πάρει το δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο, να παραδώσει το φάκελο. Τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη.

Σταμάτησε ακριβώς έξω από τον προορισμό του, βγήκε γρήγορα από το αυτοκίνητο και άνοιξε βιαστικά την πόρτα του τουριστικού γραφείου. Έψαξε γρήγορα με το βλέμμα, προσπαθώντας να εντοπίσει τον παραλήπτη του φακέλου και ιδιοκτήτρια της επιχείρησης. Βρισκόταν πίσω από τον πάγκο, με το βλέμμα της βυθισμένο στην οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή που είχε στο πλάι της και συγχρόνως μιλούσε με τον πελάτη που ήταν ακουμπισμένος πάνω στον πάγκο, ακριβώς μπροστά της.

- «Καλημέρα, Χριστίνα» είπε δυνατά και συγχρόνως κουνούσε τον φάκελο που κρατούσε στα χέρια του.

- «Καλημέρα, Δημήτρη» του απάντησε η Χριστίνα, σηκώνοντας για λίγο το κεφάλι για να τον δει και να τον χαιρετήσει.

- «Αυτό είναι για σένα…» είπε, χωρίς να ολοκληρώσει ποτέ την πρότασή του.

Είχε κοκαλώσει στην είσοδο, με το ένα χέρι να κρατάει την πόρτα ανοιχτή και το άλλο να δείχνει τον φάκελο. Η Χριστίνα τον κοίταξε περίεργα. Συνήθως τον άφηνε πάνω στο τραπεζάκι στο μικρό σαλονάκι του χώρου υποδοχής που βρισκόταν στα δεξιά της εισόδου, καλημέριζε και έφευγε βιαστικός. Τώρα στεκόταν ακίνητος με τον φάκελο να αιωρείται και το στόμα του μισάνοιχτο, λες και έβλεπε κάποιο περίεργο θέαμα.

- «Και γιατί δεν τον αφήνεις στο τραπεζάκι;» τον ρώτησε καθώς τον κοίταζε έκπληκτη.

Συνήλθε γρήγορα, ψιθύρισε κάτι ακατανόητο, άφησε τον φάκελο πάνω στο τραπεζάκι και βγήκε αργά από το γραφείο ρίχνοντας μια τελευταία ματιά πίσω του, καθώς έκλεινε η τζαμένια πόρτα.

Δεν μπορούσε να προσδιορίσει πότε τον πήρε ο ύπνος. Μπορεί να κοιμήθηκε πολύ λίγο ή πάλι μπορεί, λόγω του μεγάλου και εξαντλητικού ταξιδιού, να αποκοιμήθηκε αμέσως. Με το που ξύπνησε, έκανε ένα γρήγορο μπάνιο και κατευθύνθηκε προς την πόλη αναζητώντας ένα ταξιδιωτικό γραφείο. Ήθελε να αλλάξει την ημερομηνία του εισιτηρίου του. Όσο πιο γρήγορα επέστρεφε, τόσο το καλύτερο γι αυτόν. Δεν είχε κανένα νόημα να μένει άλλο εκεί. Στο πρώτο που βρήκε, μπήκε μέσα και πλησίασε στον πάγκο όπου καθόταν μια κυρία που μιλούσε στο τηλέφωνο και το έκλεισε μόλις τον είδε. Της εξήγησε ότι είχε ένα εισιτήριο για Σικάγο με ημερομηνία αναχώρησης μετά από μια ακριβώς εβδομάδα, αλλά ήθελε να την αλλάξει. Έπρεπε να επιστρέψει όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ακόμη και την ίδια μέρα, αν γινόταν. Η κυρία πήρε το εισιτήριό του, το κοίταξε και στη συνέχεια άρχισε να χτυπά κάποια πλήκτρα στον υπολογιστή, ενώ παρακολουθούσε με προσήλωση όσα έβλεπε στην οθόνη.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή πίσω του που του φάνηκε γνωστή, γύρισε αργά το κεφάλι του και μόλις που μπόρεσε να κρατηθεί όρθιος και να μην πέσει. Ο Δημήτρης βρισκόταν στην πόρτα, κρατούσε έναν φάκελο στα χέρια του, κοίταζε προς την κυρία που τον εξυπηρετούσε και μετά το βλέμμα του καρφώθηκε στο δικό του. Ένοιωθε να φεύγει όλο το αίμα από το κεφάλι του, το πόδια του να λυγίζουν κι αν δεν ακουμπούσε στον πάγκο ήταν σίγουρος ότι θα έπεφτε κάτω. Αυτός για τον οποίο είχε κάνει ολόκληρο ταξίδι πριν από 2 μέρες και ήθελε να αποφύγει πλέον πριν από λίγες ώρες, στεκόταν εκεί, όμορφος έτσι όπως τον θυμόταν, σαστισμένος κι αυτός που τον έβλεπε μπροστά του. Συγκρατήθηκε και δεν είπε τίποτα. Προσποιήθηκε ότι δεν τον ήξερε και ξαναγύρισε το κεφάλι του αργά προς την κυρία που καθόταν πίσω από τον πάγκο. Άκουσε την πόρτα να κλείνει, γύρισε πάλι για άλλη μια φορά και είδε τον Δημήτρη να τον κοιτάζει μέσα από το τζάμι.

Σε λίγα λεπτά είχε τελειώσει. Το εισιτήριό του άλλαξε ημερομηνία, θα έφευγε την μεθεπόμενη μέρα το απόγευμα, πλήρωσε τη διαφορά, πήρε στα χέρια του τα χαρτιά και βγήκε από το γραφείο ταξιδιών.

Τον περίμενε λίγα μέτρα παρακάτω. Μόλις τον είδε να βγαίνει και να παίρνει την αντίθετη κατεύθυνση από την οποία βρισκόταν αυτός, βιάστηκε να τον πλησιάσει.

- «Φίλιππε…» του είπε μόλις έφτασε στο ένα βήμα πίσω του.

Ο Φίλιππος σταμάτησε, γύρισε και τον κοίταξε με ένα παγωμένο χαμόγελο.

- «Γεια σου, Δημήτρη! Τι κάνεις;» του είπε σιγανά.

- «Μα καλά… πώς… δεν έφυγες;» τον ρώτησε με φανερή απορία.

- «Ναι, κάτι προέκυψε όμως… κάτι δουλειές… και έπρεπε να επιστρέψω. Φεύγω μεθαύριο… είχα πάει για το εισιτήριο» και του έδειξε τα χαρτιά που κρατούσε στα χέρια του, σαν για να επιβεβαιώσει όσα είπε.

- «Συμβαίνει κάτι;» τον ρώτησε με αγωνία.

- «Όχι τίποτα… όλα καλά…» του απάντησε χωρίς να τον κοιτάζει πλέον.

Στα λίγα δευτερόλεπτα σιωπής που έπεσε ανάμεσά τους, ο Δημήτρης προσπάθησε να καταλάβει τι μπορεί να είχε συμβεί. Ήταν σίγουρος ότι αν βρισκόταν στο νησί από μέρες, θα επεδίωκε να τον συναντήσει, έστω και για μια φορά, να τα πουν όπως τότε. Κι έπειτα δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό που τον είχε ξαναφέρει στο νησί μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

- «Έχεις χρόνο να πάμε για έναν καφέ;» τον ρώτησε και περίμενε με αγωνία την απάντησή του.

Ο Φίλιππος σήκωσε τα μάτια του και τον κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα. Δεν μπορούσε να κοιτάζει για πολύ ώρα έναν άνθρωπο στα μάτια όταν του έλεγε ψέματα.

- «Ε, καλύτερα μια άλλη φορά… δεν έχω πολύ χρόνο στη διάθεσή μου…»

- «Ποια άλλη φορά; Εσύ μεθαύριο φεύγεις, όπως μου είπες πριν λίγο…»

- «Πρέπει να τακτοποιήσω κάποιες δουλειές… δεν προλαβαίνω… όπως σου είπα, ήρθα εσπευσμένα…».

Απάντησε με ένα σιβυλλικό «κατάλαβα», έσκυψε το κεφάλι του και κοίταξε κάτω. Ένας κόμπος είχε ανέβει στο λαιμό του. Δεν μπορούσε να καταλάβει τίποτα. Νόμιζε ότι θα χαιρόταν που τον έβλεπε. Ο αποχαιρετισμός τους ήταν περίεργος και για τον Φίλιππο, όχι μόνο για τον ίδιο. Έμοιαζε σαν να ήθελε να του πει πολλά εκείνη την ημέρα που όμως δεν κατάφεραν να βγουν από το στόμα του. Και τώρα έδειχνε να τον αποφεύγει.

Η σιωπή που έπεσε για μερικά δευτερόλεπτα ήταν τόσο εκκωφαντική που έκανε τα αυτιά τους να πονάνε, η ένταση που είχε δημιουργηθεί ήταν ίδια με αυτή που επικρατεί στην ατμόσφαιρα λίγο πριν ξεσπάσει η καταιγίδα.

Κανένας από τους δυο δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει εκείνη ακριβώς τη στιγμή ή δεν ήθελε να κάνει κάτι. Πήρε την πρωτοβουλία ο Δημήτρης. Σήκωσε το βλέμμα του, κοίταξε τον Φίλιππο, παρατήρησε το πρόσωπό του σαν να το κοιτούσε για τελευταία φορά και χωρίς να προφέρει τίποτα, έκανε μεταβολή. Είχε κάνει δυο βήματα όλα κι όλα, όταν γύρισε το κεφάλι του για να κοιτάξει για μια ακόμη φορά τον άντρα που έπρεπε να ξεχάσει οριστικά.

- «Δεν κατάλαβες τίποτα», ακούστηκε τότε η φωνή του Φίλιππου που μόλις και μετά βίας βγήκε από τα χείλη του.

Τον κοίταξε με απορία, στράφηκε όλος προς τη μεριά του Φίλιππου και τον ρώτησε:

- «Τι θέλεις να πεις;»

- «Δεν είναι ούτε ο χρόνος ούτε ο τόπος κατάλληλος για να μιλήσουμε γι αυτό».

- «Θέλεις να κάνεις μια προσπάθεια;» του απάντησε σχεδόν παρακαλώντας, μιας και ζητούσε εξηγήσεις για την περίεργη συμπεριφορά του.

Γύρισε το βλέμμα του προς τη θάλασσα, τη στιγμή ακριβώς που μια ψαρόβαρκα έμπαινε αργά μέσα στο μικρό λιμάνι. Την κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα κι έπειτα έστρεψε τη ματιά του προς τον Δημήτρη. Μέχρι πριν μερικά λεπτά είχε αποφασίσει να μην του πει τίποτα, όμως ξαφνικά άλλαξε γνώμη. Θα του μιλούσε και μετά θα έφευγε. Μπορεί και να μην είχε νόημα, όμως δεν ήθελε να το πνίξει μέσα του. Ποτέ δεν το είχε κάνει, ούτε τώρα θα το έκανε.

- «Ήρθα…» του απάντησε «εχθές το βράδυ, στην παραλία για να σε βρω αλλά…» και έκοψε τη φράση του.

- «Αλλά;» ρώτησε με αγωνία ο Δημήτρης.

- «Μιλούσες με κάποιον άλλον… μάλλον Γερμανός… δεν ήθελα να σας διακόψω…»

- «Σοβαρολογείς; Τι να διακόψεις;»

Ένοιωσε τους σφυγμούς του να ανεβαίνουν, το πρόσωπό του να καίγεται, πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε:

- «Δεν ξέρω… ο,τιδήποτε… σας είδα να φιλιέστε και μετά να φεύγετε μαζί…», είπε μουρμουρίζοντας και ξαναγύρισε το βλέμμα του στην ψαρόβαρκα που έκοβε στη μέση τα σχεδόν ακίνητα νερά του μικρού λιμανιού.

Τα είχε χαμένα. Δεν ήξερε τι να πει. Ποτέ δεν θα περνούσε από το μυαλό του αυτό που του έλεγε ο Φίλιππος. Η καρδιά του πήγαινε να σπάσει, το κεφάλι του άρχισε ξαφνικά να πονάει από την υπερένταση και την προσπάθεια να καταλάβει όλα όσα είχαν γίνει και να τους δώσει κάποιο νόημα. Και όπως γίνεται σχεδόν πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, κάτι διέκοψε τη σκέψη του.

Άρχισε να χτυπάει το κινητό που είχε στην τσέπη του. Ζήτησε συγνώμη από τον Φίλιππο, το έβγαλε, κοίταξε την οθόνη του για να δει ποιος τον καλούσε και μετά απάντησε.

Ήταν το αφεντικό του. Είχε προκύψει κάποιο πρόβλημα στο ξενοδοχείο και έπρεπε να επιστρέψει αμέσως.

- «Πρέπει να φύγω, αλλά νομίζω ότι πρέπει να μιλήσουμε. Σε παρακαλώ, κάνε μου αυτή τη χάρη» του είπε σχεδόν ικετευτικά.

Ο Φίλιππος κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι του.

- «Εντάξει, την ίδια ώρα, απόψε, στο ίδιο σημείο».

- «Σε ευχαριστώ» του απάντησε και χαμογέλασε. Έκανε μεταβολή και κατευθύνθηκε προς το αυτοκίνητο που βρισκόταν λίγα μέτρα παρακάτω.

Σε όλη τη διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο και όλη την ημέρα προσπαθούσε να δώσει απαντήσεις σε όσα ερωτήματα του είχαν δημιουργηθεί. Γιατί είχε επιστρέψει ο Φίλιππος; Γιατί είχε πάει να τον βρει το αμέσως προηγούμενο βράδυ; Γιατί είχε τη στάση αυτή απέναντί του και προσπαθούσε να τον αποφύγει; Γιατί ήταν στο γραφείο ταξιδιών αφού το λογικό θα ήταν να είχε εισιτήριο επιστροφής; Περνούσαν πολλές απαντήσεις από το μυαλό του, όμως όλες είχαν αδυναμίες ενώ δεν συνέκλιναν πουθενά όλες μαζί. Μόνο ένα συμπέρασμα μπορούσε να βγάλει που όμως δεν μπορούσε να φανταστεί ούτε στα πιο τρελά του όνειρα: ο Φίλιππος είχε επιστρέψει γι αυτόν, τον είδε με τον Jorge και παρεξήγησε εκείνο το φιλί, ζήλεψε και αποφάσισε να επιστρέψει στην Αμερική χωρίς να του πει τίποτα. Καταλάβαινε όμως ότι αυτό το συμπέρασμα ήταν αρκετά παράτολμο: όλο αυτό το διάστημα που συναντούσε ο ένας τον άλλον, ποτέ δεν υπήρξε έστω και μια νύξη ή μια ένδειξη ότι θα μπορούσε ο Φίλιππος να αισθάνεται κάτι διαφορετικό για τον ίδιο, ούτε καν το τηλέφωνό του δεν είχε ζητήσει ή του είχε δώσει. Η μόνη θερμή εκδήλωση συμπάθειας και ουσιαστικά η πρώτη επαφή ανάμεσά τους ήταν το βράδυ εκείνο που χαιρετήθηκαν για τελευταία φορά. Για τον ίδιο σήμαινε πολλά, για τον Φίλιππο ένοιωθε ότι ήταν κάτι παραπάνω από ένας φιλικός χαιρετισμός, όμως δεν μπορούσε να είναι και απόλυτα σίγουρος. Στο μόνο που μπορούσε να βασιστεί ήταν το ένστικτό του, που όμως αρκετές φορές τον είχε προδώσει. Εξάλλου όπως του είχε πει, ετοιμαζόταν για γάμο, τον περίμενε η αρραβωνιαστικιά του στην Αμερική η οποία μάλιστα είχε αρχίσει και τις προετοιμασίες. Φυσικά το γεγονός αυτό δεν ήταν καθοριστικός παράγοντας, όμως ήταν μια ένδειξη ότι είχε πάρει κάποιες αποφάσεις για τη ζωή του και πολύ δύσκολα θα τις ακύρωνε για να κάνει ένα τόσο μεγάλο ταξίδι μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Κόντευε να τρελαθεί με όλα όσα είχαν συμβεί το πρωί και με όλα τα ερωτήματα που τον βασάνιζαν από την ώρα που συνάντησε τον Φίλιππο. Τον είχε πιάσει πονοκέφαλος από τις τόσες σκέψεις. Όταν του μιλούσε το συναίσθημα και του έλεγε ότι ο λόγος που βρισκόταν ο Φίλιππος εκεί και είχε αντιδράσει με αυτόν τον τρόπο, ήταν αυτός ο ίδιος, η καρδιά του χτυπούσε τρελά. Όταν έμπαινε μπροστά η λογική και έλεγε ότι κάτι άλλο θα έπρεπε να συμβαίνει που αυτός δεν μπορούσε να ξέρει, χάλαγε η διάθεσή του, σερνόταν στη δουλειά και έχανε το χαμόγελό του. Και η ώρα μέχρι το βράδυ που θα συναντούσε και πάλι τον Φίλιππο και θα έδινε μια εξήγηση σε όλα τα ερωτηματικά του, αργούσε πολύ.

Έκανε μια βόλτα κατά μήκος του μικρού λιμανιού και σκεφτόταν την ώρα που θα συναντούσε το Δημήτρη και θα του μιλούσε. Πριν από λίγο είχε πάρει την απόφαση να του έλεγε τι αισθανόταν γι αυτόν, μετά το σκέφτηκε καλύτερα και θεώρησε ότι θα γελοιοποιούταν στα μάτια του. Καλύτερα να του έλεγε ότι επέστρεψε στο νησί για μια προσωπική υπόθεση και χωρίς να μπει σε λεπτομέρειες να του ανέφερε απλά ότι ο λόγος που ήταν κακόκεφος είχε να κάνει με το γεγονός ότι αυτή η υπόθεση δεν ήταν και πολύ ευχάριστη. Όσο για το ότι είδε τον Δημήτρη με τον άλλον και δεν του μίλησε, θα μπορούσε να δικαιολογηθεί λέγοντάς του πως το έκανε από διακριτικότητα και μόνο. Ευτυχώς που χτύπησε το κινητό του και δεν πρόλαβε να του πει πολλά. Άναψε ένα τσιγάρο ικανοποιημένος με αυτή του την απόφαση και απόλαυσε την πρώτη ρουφηξιά. Πριν προλάβει να καπνίσει το μισό τσιγάρο, είχε αλλάξει γνώμη: θα του μιλούσε ανοιχτά. Άλλωστε ό,τι ήταν να χάσει, το είχε χάσει. Το πολύ – πολύ να τον περιγελούσε ο Δημήτρης, αλλά και πάλι, του ήταν άγνωστος και την επόμενη μέρα θα εξαφανιζόταν για πάντα. Τουλάχιστον θα ήταν εντάξει με τον ίδιο του τον εαυτό. Έσβησε το τσιγάρο και πήρε το δρόμο για το ξενοδοχείο του. Μέχρι να φτάσει είχε αλλάξει πάλι γνώμη. Καλύτερα σκέφτηκε να πράξει ανάλογα με το πώς θα εξελισσόταν η κουβέντα. Ναι, αυτό θα έκανε.

Έφτασε στο κομμάτι της παραλίας την συνηθισμένη ώρα. Ο Δημήτρης ήταν ήδη εκεί και τον περίμενε. Είχε ανάψει ένα τσιγάρο και κοιτούσε τα αστέρια.

- «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα;» τον ρώτησε καθώς πλησίαζε, έχοντας βρει λίγο από το κέφι του.

- «Ε, όχι και τόσο παιδί!» του απάντησε χαμογελώντας μόλις τον είδε.

Κάθισε στη δροσερή άμμο δίπλα του και πρόφερε ένα «καλησπέρα».

- «Καλησπέρα» του απάντησε ο Δημήτρης, προσφέροντάς του ένα τσιγάρο.

Πήρε ένα λέγοντας: «Σαν τις παλιές καλές μέρες», άναψε και φύσηξε έξω τον καπνό.

-«Χαίρομαι που βρήκες λίγο από το κέφι σου… Το πρωί που συναντηθήκαμε, φαινόσουν στεναχωρημένος.» του είπε χαρούμενος.

-«Είναι που όλα τέλειωσαν και αύριο φεύγω επιτέλους για Αμερική» του απάντησε και πρόσεξε πως το πρόσωπο του Δημήτρη σκυθρώπιασε.

Σκέφτηκε ότι μπορεί και να γινόταν σκληρός μαζί του και δεν ήθελε. Στο κάτω – κάτω δεν του έφταιγε και σε τίποτα. Όλα τα είχε πλάσει μόνος του μέσα στο μυαλό του

-«Συνέβη κάτι σοβαρό;» ρώτησε από ενδιαφέρον ο Δημήτρης.

-«Κάτι εντελώς προσωπικό… μην δίνεις σημασία» του απάντησε ήρεμα.

-«Συγνώμη, δεν ήθελα να μπω σε λεπτομέρειες» είπε ευγενικά.

-«Δεν πειράζει, μην ανησυχείς».

Έπεσε για λίγο σιωπή. Κανένας από τους δυο δεν μιλούσε, είχε δημιουργηθεί μια μικρή αμηχανία ανάμεσά τους, κάτι που φαινόταν στον τρόπο με τον οποίο κάπνιζαν τα τσιγάρα τους.

-«Πώς πάνε οι ετοιμασίες του γάμου;» έσπασε ξαφνικά τη σιωπή η φωνή του Δημήτρη.

Δεν την περίμενε αυτή την ερώτηση. Δεν ήξερε τι έπρεπε να απαντήσει. Προσπάθησε να σκεφτεί πού θα μπορούσε να οδηγήσει μια θετική απάντηση και πού η αρνητική, όμως το μυαλό του είχε μπλοκάρει. Και έκανε αυτό που έπραττε κάθε φορά σε ανάλογες περιπτώσεις. Είπε την αλήθεια:

-«Δεν θα γίνει ο γάμος!» είπε κοιτάζοντας προς τη θάλασσα.

-«Μα πώς…» κατάφερε να ψελλίσει ο Δημήτρης μετά από μερικά δευτερόλεπτα έκπληξης.

Πήρε μια βαθιά ανάσα πριν απαντήσει.

-«Στην πραγματικότητα δεν την αγαπούσα τη Λένα… όχι ως μέλλουσα σύζυγο… θα ήταν λάθος αν την παντρευόμουν».

Η καρδιά του Δημήτρη άρχισε να χτυπάει πιο γρήγορα, τα χέρια του πάγωσαν και το κεφάλι του άρχισε να τον πονάει πάλι. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα άρχισε να κάνει πάλι τις ίδιες σκέψεις που έκανε όλη τη μέρα. Δεν ήξερε τι να πει, πώς να συνεχίσει τη συζήτηση. Σκέφτηκε προσεκτικά πώς θα έκανε την ερώτηση.

-«Υπάρχει κάτι άλλο;» ρώτησε στο τέλος και περίμενε με αγωνία την απάντηση του Φίλιππου που έφτασε μετά από μερικά δευτερόλεπτα σιωπής.

-«Ναι, αλλά…» είπε και έκοψε τη φράση του.

-«Αλλά τι;»

-«Υπήρχε, δεν υπάρχει… ή μάλλον νόμιζα ότι υπήρχε…» απάντησε σιβυλλικά.

-«Δεν καταλαβαίνω» του είπε μπερδεμένος.

-«Δεν ξέρω πώς να το πω… είναι δύσκολο… ίσως και να μην πρέπει να το πω…»

-«Γιατί; Τόσο κακό είναι αυτό που δεν πρέπει να το πεις;»

-«Δεν μπορεί να είναι κακό όταν αγαπάς κάποιον…»

Έσκυψε το κεφάλι του και προσπάθησε να δει το πρόσωπο του Φίλιππου που όλη αυτή την ώρα κοιτούσε προς τα κάτω, στα σχέδια που χάραζε αφηρημένα το χέρι του πάνω στην άμμο:

«Θέλεις να μου πεις;» τον ρώτησε απαλά.

Τον άκουσε να παίρνει μια βαθιά ανάσα και μετά τον είδε να φέρνει τα δυο του χέρια στο πρόσωπο και να το καλύπτει σαν να ήθελε να κρυφτεί.

Κατέβασε τα χέρια του από το πρόσωπο, γύρισε και κοίταξε τον Δημήτρη που τον παρακολουθούσε με απορία και δεν μπορούσε να εξηγήσει τη στάση του απέναντί του. Πήρε ξανά μια βαθιά ανάσα και χωρίς να το συνειδητοποιήσει καλά, άρχισε να μιλάει ενώ τα μάτια του τα πλημμύρισαν δάκρυα.

«Αυτό το κομπολόι που μου χάρισες, με έκαιγε κάθε φορά που το έπιανα στα χέρια μου. Σε σκεφτόμουν κάθε λεπτό, όλη τη μέρα. Θυμόμουν με πόση αγωνία περίμενα να περάσει όλη η μέρα για να έρθω εδώ, να σε βρω και να αρχίσουμε τις συζητήσεις μας. Και πόσο με στεναχωρούσε που έπρεπε κάποια στιγμή να χωρίσουμε για να σε ξαναδώ την επόμενη μέρα. Έφερνα στο μυαλό μου το βράδυ εκείνο που μας έπιασε η βροχή, που γίναμε μούσκεμα, που μου έδωσες να φορέσω τα ρούχα σου. Σκεφτόμουν πόσο βλάκας ήμουν που δεν ζήτησα το τηλέφωνό σου, που δεν σου έδωσα το δικό μου. Ήθελα να ακούσω τη φωνή σου. Μια μέρα έψαξα και βρήκα τον αριθμό τηλεφώνου του ξενοδοχείου που δουλεύεις και πήρα για να σε ακούσω. Δεν ξέρω αν θα έβρισκα το κουράγιο να σου μιλήσω, όμως σίγουρα ήθελα να σε ακούσω έστω και για λίγο. Κατάλαβα ότι δεν μπορεί να είναι κάτι απλό όλο αυτό, κάτι άλλο σήμαινε. Μη νομίζεις ότι έχω εμπειρίες σε αυτά τα πράγματα κι ας είμαι μεγαλύτερός σου. Τελικά ούτε και ξέρω πώς πήρα την απόφαση. Χώρισα με τη Λένα, έβγαλα εισιτήριο για εδώ και ήρθα να σου μιλήσω. Ήταν πολύ παρορμητικό και παράτολμο όλο αυτό, αλλά τουλάχιστον θα ξεκαθάριζα μέσα μου. Γιατί εκείνο το βράδυ που είπαμε αντίο, που αγκαλιαστήκαμε, εγώ κατάλαβα άλλα που μπορεί και να τα παρεξήγησα. Όχι αυτά που είχαν αρχίσει να σχηματίζονται μέσα μου, αλλά αυτά που πίστευα ότι είχες εσύ για μένα. Και μετά σε είδα εδώ με κάποιον άλλον. Ένοιωσα γελοίος. Να σου έλεγα τι; Δεν είχε νόημα. Δεν θα σου έλεγα τίποτα, θα έφευγα και θα τελείωναν όλα. Όμως δεν μπορούσα να τα θάψω μέσα μου. Ήθελα να ξέρεις.»

Αν σταματούσε εκείνη τη στιγμή να παίζει η θάλασσα με τη στεριά, σίγουρα θα ακούγονταν οι χτύποι της καρδιάς του. Δεν ήξερε αν έπρεπε να μιλήσει και τι να πει ακριβώς. Όταν έφτανε στην παραλία, ήταν αποφασισμένος να μιλήσει στον Φίλιππο ό,τι κι αν γινόταν. Τώρα τον είχε δίπλα του και χωρίς να το περιμένει του αποκάλυπτε αυτό που ήθελε ο ίδιος να του πει.

Γύρισε και τον κοίταξε στο λιγοστό φως της νύχτας. Πήρε το χέρι του μέσα στα δικά του και του είπε:

-«Γιατί δεν μου είπες τίποτα;»

-«Νομίζεις ότι και τώρα μου ήταν εύκολο να σου το πω;» του απάντησε ο Φίλιππος.

-«Το ξέρω. Και για μένα ήταν δύσκολο γι αυτό και δεν σου είπα τίποτα», βρήκε το θάρρος ο Δημήτρης να ομολογήσει.

-«Μα…» προσπάθησε να πει κάτι ο Φίλιππος, άλλα έμεινε να κοιτάζει με απορία τον Δημήτρη.

Αυτός κούνησε το κεφάλι του καταφατικά, έφερε το χέρι του Φίλιππου, που κρατούσε ακόμα ανάμεσα στα δικά του, στα χείλη του, το φίλησε απαλά και στη συνέχεια πρόσθεσε:

-«Από την πρώτη μέρα που σε γνώρισα, ένοιωσα κάτι διαφορετικό για σένα. Όταν έφυγες οριστικά ήμουν σίγουρος ότι ήμουν ερωτευμένος μαζί σου. Μακάρι να είχα βρει το κουράγιο και τη δύναμη να σου μιλήσω τότε. Θα είχαμε γλυτώσει από πολλά και οι δυο!»

Γύρισε ολόκληρος προς τον Φίλιππος έτσι ώστε να τον έχει απέναντί του πλέον, άφησε το χέρι του, άνοιξε την αγκαλιά του, τον πήρε μέσα και κόλλησε τα χείλη του στα δικά του

Δεν είχε κάνει ποτέ ξανά έρωτα με άντρα. Τη φοβόταν εκείνη τη στιγμή. Ίσως γι αυτό και να δίσταζε να εκφράσει στον Δημήτρη αυτά που ένοιωθε γι αυτόν. Δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει, πώς να αντιδράσει, τι πρωτοβουλίες να πάρει. Κι όταν τον φίλησε ο Δημήτρης για πρώτη φορά στο στόμα, τον έπιασε πανικός που όμως δεν κράτησε πολύ: όταν είσαι ερωτευμένος, βρίσκεις το δρόμο για να φτάσεις εκεί που θέλεις.

Εκείνο το πρώτο ερωτικό φιλί τους κράτησε ώρα. Τόση όση χρειαζόταν για να αποτραβηχτούν τα χείλη του ενός από του άλλου για να πάρουν ανάσα. Και έπειτα ενώθηκαν ξανά. Για να χωρίσουν όταν ο Δημήτρης άρχισε να τον φιλάει στο λαιμό. Σταμάτησε για λίγο και άρχισε να ξεκουμπώνει ένα ένα τα κουμπιά του πουκαμίσου του. Κι όσο αποκαλυπτόταν σιγά – σιγά το κορμί του Φίλιππου, τόσο κατέβαινε με τα φιλιά πιο χαμηλά μέχρι που το ξεκούμπωσε εντελώς και του το έβγαλε. Έμεινε να κοιτάει το σώμα που είχε απέναντί του και τόσο ποθούσε.

-«Θέλεις να προχωρήσουμε;» τον ρώτησε διστακτικά.

Ο Φίλιππος έκανε ένα νεύμα με το κεφάλι του πως ήθελε και άπλωσε τα χέρια του. Σήκωσε το μπλουζάκι που φορούσε ο Δημήτρης και του το έβγαλε. Τώρα στέκονταν και οι δυο τους ημίγυμνοι και παρατηρούσε ο ένας τον άλλον. Στη συνέχεια άπλωσε το χέρι του ο Δημήτρης και χάιδεψε απαλά το στήθος του Φίλιππου. Τον ακολούθησε κι ο Φίλιππος. Διστακτικά στην αρχή. Πρώτη φορά ακουμπούσε και ένιωθε τη ζέστη του κορμιού του. Καιγόταν από την επιθυμία να κολλήσει επάνω του. Χωρίς να καταλάβει πώς, άνοιξε την αγκαλιά του και τον πήρε μέσα.

-«Δεν ξέρεις πόσο πολύ το ήθελα αυτό», του είπε ψιθυριστά ενώ ταυτόχρονα ένας αναστεναγμός βγήκε από τα χείλη του.

-«Ξέρω…» του απάντησε, «όσο το ήθελα κι εγώ!»

Παραδόθηκαν σε άλλο ένα παθιασμένο φιλί και έβγαλαν ό,τι ρούχο είχε απομείνει επάνω τους. Έμειναν γυμνοί ο ένας απέναντι στον άλλον ως άλλοι πρωτόπλαστοι σε μια νέα Εδέμ, έτοιμοι να ανακαλύψουν εκ νέου τη γνώση.

Ο Δημήτρης τον φιλούσε σε όλο του το σώμα σαν να ήθελε να γευτεί κάθε εκατοστό του. Ο ίδιος άφηνε μικρά βογγητά ευτυχίας μέχρι που ο εραστής του έφτασε χαμηλά, κάτω από την κοιλιά. Ένοιωσε στο μόριό του το ζεστό του στόμα και σε λίγα λεπτά, μην αντέχοντας άλλο, όλο του το σώμα άρχισε να συσπάται αφήνοντας στο τέλος την επιθυμία του να τρέξει με ορμή προς τα έξω, την ίδια στιγμή που μια κραυγή ηδονής ακουγόταν στην ερημική παραλία.

Έτρεμε ολόκληρος, σαν φύλλο που το παραδέρνει ο αέρας. Τον πήρε στην αγκαλιά του ο Δημήτρης και τον χάιδεψε απαλά στην πλάτη.

Έμειναν κάμποση ώρα σε εκείνη τη στάση μέχρι να ηρεμήσει κι ύστερα άρχισε να τον φιλάει με τη σειρά του σε όλο το σώμα. Του είχε δείξει το δρόμο ο εραστής του και τώρα τον ακολουθούσε κι ο ίδιος.

-«Αν δεν θέλεις, μην το κάνεις…» του είπε ο Δημήτρης απαλά και καθησυχαστικά την ώρα που είχε φτάσει με τα φιλιά του χαμηλά.

-«Δεν ξέρεις πόσο το θέλω…» του απάντησε και ακολούθησε τα χνάρια του Δημήτρη.

Ξαπλωμένοι γυμνοί και οι δυο πάνω στη δροσερή άμμο ακουμπούσαν τα σώματά τους το ένα δίπλα στο άλλο, ενώ κοιτούσαν τον ουρανό χωρίς να λένε τίποτα. Είχε περάσει αρκετή ώρα όταν ακούστηκε σιγανά η φωνή του:

-«Σε λίγο θα ξημερώσει… Αύριο τέτοια ώρα θα ετοιμάζομαι να φύγω για άλλη μια φορά μακριά σου…»

Έπεσε και πάλι σιωπή για μερικά δευτερόλεπτα, έπειτα ο Δημήτρης ανασηκώθηκε, ακούμπησε το κεφάλι του στο στήθος του Φίλιππου και άρχισε να του τραγουδά:

Ο αποχωρισμός τους ήταν δύσκολος. Πιο δύσκολος από την προηγούμενη φορά, γιατί τώρα και οι δυο ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν ο ένας χωρίς τον άλλον. Οι επόμενες μέρες μέχρι το τέλος της τουριστικής περιόδου πέρασε δύσκολα για τον Δημήτρη. Όμως αυτή τη φορά είχε τη δυνατότητα να επικοινωνεί με τον Φίλιππο είτε τηλεφωνικώς, είτε μέσω e mail. Τελειώνοντας τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις και μετά από μια στάση λίγων ημερών στο σπίτι του με τους δικούς του, έφυγε για Αμερική. Ωστόσο όπως συμβαίνει στις περισσότερες των περιπτώσεων το κακό χέρι της θεάς Τύχης απλώθηκε από πάνω τους. Άγνωστο πώς, οι γονείς του Φίλιππου έμαθαν για την ύπαρξη του Δημήτρη λίγες μέρες αφότου αυτός είχε φτάσει στην Αμερική. Αντάλλαξαν άσχημα λόγια με το παιδί τους και στο τέλος του είπαν ότι δεν ήθελαν να τον ξαναδούν. Για ένα περίπου μήνα που έμεινε στο Σικάγο ο Δημήτρης, ο Φίλιππος εγκατέλειψε το σπίτι του αφού ήταν ανεπιθύμητος πλέον. Σε αυτό το διάστημα οι γονείς του μάζεψαν τα πράγματά τους και επέστρεψαν στην Ελλάδα. Λίγες μέρες μετά ακολουθούσε ο Δημήτρης, αφήνοντας μόνο του τον Φίλιππο. Στο αεροδρόμιο, την ώρα του αποχωρισμού ο Φίλιππος του υποσχέθηκε ότι θα ήταν σύντομα μαζί, αλλά στην ερώτησή του «πότε» και «πώς», αυτός του έκλεισε με νόημα το μάτι και του απάντησε με ένα : «κάνε υπομονή και θα δεις!»

Λίγους μήνες μετά ο Φίλιππος του ανακοίνωνε ότι κατάφερε να πάρει μετάθεση στα γραφεία μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας που είχε η εταιρεία στην οποία δούλευε. Στο πρώτο ταξίδι που έκανε ο Δημήτρης για να συναντήσει τον Φίλιππο, στην Ευρώπη πλέον, συζήτησαν σοβαρά το ενδεχόμενο να βρει κι αυτός μια δουλειά εκεί και να ζήσουν μαζί, πράγμα και το οποίο έγινε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Από τότε και για την ακρίβεια στα τέλη του 1998 και μέχρι σήμερα οι δυο τους δεν χώρισαν ούτε μια μέρα, ενώ κάθε καλοκαίρι επισκέπτονται για λίγες μέρες το νησί όπου γνωρίστηκαν. Σε μια τέτοια επίσκεψή τους, τους γνώρισα, γίναμε φίλοι και μου αφηγήθηκαν κάποια στιγμή την ιστορία τους. Φυσικά υπάρχουν πολλά που θα μπορούσα να σας πω γι αυτό το ζευγάρι, θα περιοριστώ όμως μόνο σε αυτά που μεταφέρω εδώ, αφού έτσι συμφώνησα μαζί τους. Θα κλείσω όμως αυτή την ιστορία, με ένα μικρό στιγμιότυπο από τη ζωή τους, που εμένα τουλάχιστον με συγκίνησε όταν το άκουσα για πρώτη φορά από τον Φίλιππο.

Ο Φίλιππος και ο Δημήτρης από την ημέρα που εγκαταστάθηκαν και οι δυο στην ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που ανέφερα προηγουμένως, δεν χώρισαν ποτέ, ούτε για μια μέρα. Στα ταξίδια που έκανε, όσο συχνά μπορούσε ο Δημήτρης για να επισκεφτεί τους γονείς του που τους είχε αδυναμία, πάντα τον συνόδευε ο Φίλιππος. Ωστόσο ο Δημήτρης ποτέ δεν αποκαλύφθηκε στους δικούς του και φυσικά ποτέ δεν ανέφερε τον ρόλο που έπαιζε ο Φίλιππος στη ζωή του. Τον είχε παρουσιάσει ως φίλο ομογενή που γνώρισε στο εξωτερικό και έκαναν πολύ καλή παρέα. Μια μέρα, μερικά χρόνια πριν, σε ένα ταξίδι τους στην Ελλάδα, έτυχε να βρεθεί μόνος ο Φίλιππος με τον πατέρα του Δημήτρη. Η μητέρα του και ο ίδιος είχαν βγει για μια δουλειά, ενώ οι δυο τους έπιναν το καφεδάκι τους καθισμένοι αντικριστά και συζητούσαν για διάφορα. Ξαφνικά και ενώ μιλούσαν για άσχετα θέματα, το βλέμμα του πατέρα του Δημήτρη σκοτείνιασε. Κοίταξε τον Φίλιππο άγρια στα μάτια και του είπε:

«Δεν σου κρατάω κακία που μου πήρες το παιδί μου μακριά. Αν όμως το πληγώσεις, θα σε σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια!»

Το πρώτο "gay" φιλί στον κινηματογράφο

2012-01-31T22:35:00.000+02:00

Την είδηση τη διάβασα πολύ πρόσφατα και με αφορμή την πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση του αγαπητού Gay Super Hero, σας τη μεταφέρω αμέσως παρακάτω:

Η πρώτη και μοναδική μεγάλου μήκους ταινία του βωβού κινηματογράφου που κέρδισε το βραβείο Oscar, θεωρείται και η πρώτη που περιλαμβάνει ένα έμμεσα υποδηλούμενο ερωτικό φιλί ανάμεσα σε δυο άντρες. Ο τίτλος της Wings και πρωτοπροβλήθηκε το 1927. Το αξιοπερίεργο είναι ότι η συγκεκριμένη ταινία επανακυκλοφόρησε στις ΗΠΑ πριν λίγες μέρες (στις 24 Ιανουαρίου) σε blue-ray, σε μια περίοδο δηλαδή που άλλη μια ασπρόμαυρη βωβή ταινία, το The Artist, είναι υποψήφιο για Oscar.
Σε γενικές γραμμές η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός ερωτικό τριγώνου ανάμεσα στον Jack, τον Dave και την Silvia κατά την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
(για περισσότερες πληροφορίες εδώ)

Αυτό που εντυπωσιάζει στην ταινία, είναι η σκηνή στην οποία o Dave είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, ετοιμοθάνατος και φτάνει ο Jack ο οποίος έχει γίνει πλέον φίλος του: τρυφερά βλέμματα, χάδια στα μαλλιά, αγκαλιές, χέρια που μπλέκονται τα δάχτυλα μεταξύ τους και τέλος ένα φιλί του Jack… προφανώς στο μάγουλο, αλλά πολύ κοντά στα χείλη του David!
Ορίστε και η επίμαχη σκηνή:

Vegetarian Gay

2012-01-29T22:56:00.000+02:00

Εσείς τι τύπος είστε; καρότο ή αγγούρι;

Σημείωση: Σύμφωνα με τους ειδικούς για να παραμείνουμε υγιείς θα πρέπει να καταναλώνουμε τουλάχιστον 400 γρ. λαχανικών σε ημερήσια βάση.

Made in Brazil

2012-01-17T22:32:00.000+02:00

Παίρνουμε μια μουσική επιτυχία που ακούγεται κατά κόρον τον τελευταίο καιρό στη Βραζιλία

Κλείνουμε σε ένα δωμάτιο τέσσερις νεαρούς Βραζιλιάνους, κατά προτίμηση ημίγυμνους και βάζουμε το παραπάνω μουσικό κομμάτι να παίζει.
Ιδού το αποτέλεσμα:

In memoriam

2012-01-15T10:27:00.000+02:00

«Θα γίνω ανθρώπινο δαδί και θα γράψω λέξεις που δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει. Αφού ανέβασαν τον Χριστό στο σταυρό θα καταλάβουν τι σημαίνει θυσία και έτσι, τουλάχιστον μέσα τους, η ηχώ των λέξεών μου θα τους ταράξει».

Το πρωί της 13ης Ιανουαρίου του 1998 ο 39χρονος Alfredo Ormando, ποιητής και συγγραφέας από το Παλέρμο, έφτασε στη Ρώμη. Κατευθύνθηκε μέσα από τους σχεδόν άδειους δρόμους της Ιταλικής πρωτεύουσας στην Piazza San Pietro στο Βατικανό. Στάθηκε απέναντι από τον επιβλητικό ναό και γονάτισε σαν να προσευχόταν. Με γρήγορες κινήσεις περιλούστηκε με βενζίνη και αυτοπυρπολήθηκε. Με τις φλόγες να έχουν τυλίξει το κορμί του, έτρεξε προς την είσοδο του ναού αλλά πριν προλάβει να μπει μέσα, δυο αστυνομικοί τον σταμάτησαν και έσβησαν τη φωτιά.
Δέκα μέρες αργότερα o Alfredo Ormando άφηνε την τελευταία του πνοή λόγω εγκαυμάτων δεύτερου και τρίτου βαθμού που κάλυπταν το 90% του σώματός του.

Στο ημερολόγιο του που βρέθηκε μετά το θάνατό του, έγραφε: «Τα πάντα είναι έτοιμα στην παραμικρή τους λεπτομέρεια. Τη Δευτέρα το βράδυ θα φύγω με το λεωφορείο για Ρώμη. Την Τρίτη το πρωί θα βρίσκομαι στο San Pietro. Θα με περάσουν για τρελό επειδή διάλεξα το Βατικανό για να αυτοπυρποληθώ. Ελπίζω να καταλάβουν το μήνυμά μου: είναι μια μορφή διαμαρτυρίας κατά της Εκκλησίας που κατακρίνει την ομοφυλοφιλία και την ίδια στιγμή όλη τη φύση, γιατί η ομοφυλοφιλία είναι γέννημα της μητέρας φύσης».

Σε δυο επιστολές που βρέθηκαν στην τσέπη του σακακιού του, που είχε βγάλει λίγο πριν αυτοπυρποληθεί, έλεγε ότι διαμαρτυρόταν για την ανικανότητα της κοινωνίας και της οικογενείας του να κατανοήσει την ομοφυλοφιλία. Όπως έγραφε σε μια από τις επιστολές: «Δεν φταίω εγώ που είμαι gay».

Εμπνευσμένο από τον Alfredo Ormando, "το ανθρώπινο δαδί" – για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του αυτόχειρα συγγραφέα – που η ίδια η εκκλησία και μεγάλο μέρος του τύπου προσπάθησαν να “σβήσουν” και αποσιωπήσουν, ο Paolo Ferrarini αποτίει φόρο τιμής στον συγγραφέα και ποιητή και προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή τη θυσία του, με ένα φιλμάκι μικρού μήκους με τον τίτλο Sandanski το οποίο και βραβεύτηκε τον περασμένο μήνα στο φεστιβαλ ΛΟΑΔ της Νάπολης:

Υ.Γ.1 Αν σαν ενδιαφέρει, συνέντευξη του Paolo Ferrarini σχετικά με το Sandanski μπορείτε να δείτε εδώ.

Υ.Γ2. Tη συγκεκριμένη ανάρτηση προγραμμάτιζα να την ανεβάσω την Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου, ωστόσο στάθηκε αδύνατον λόγω υπερβολικών υποχρεώσεων. Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως!

Μέρρι Κρίστμας του ωλλ οβ γιου!

2011-12-24T20:36:00.000+02:00

Όλα είναι έτοιμα για να γιορτάσουμε και φέτος τη γέννηση του Θεανθρώπου…

Ο Άγιος Βασίλης, μαζί με τους βοηθούς του, ετοιμάζει πυρετωδώς τα δώρα που θα σας φέρει…

Όλοι ανταλλάζουν ευχές για Καλά Χριστούγεννα…

Κι εγώ με τον τρόπο μου σας εύχομαι για φέτος…

Καλά Χριστούγεννα!

Σας αρέσει η κιθάρα;

2011-12-02T22:27:00.000+02:00

Επειδή σας στεναχώρησα με την προηγούμενη ανάρτησή μου, σκέφτηκα να καταφύγω σήμερα στη μουσική.

Έναν εξαιρετικό καλλιτέχνη ανακάλυψα σε πρόσφατο ταξίδι μου στην Ιταλία. Ονομάζεται Stefano Barone, παίζει αποκλειστικά ακουστική κιθάρα και οι συνθέσεις του ποικίλλουν από funky μέχρι μινιμαλιστικές μελωδίες. Σας αφήνω να τον απολαύσετε στα παρακάτω βιντεάκια και σας εύχομαι ένα καλό Σαββατοκύριακο.

Ανήμερα της γιορτής του...

2011-11-30T21:15:00.000+02:00

Μπήκε στα γραφεία στην ώρα του. Χαρούμενος και χαμογελαστός. Στο ένα χέρι η καινούργια τσάντα που του έκανε δώρο η σύζυγός του για την ονομαστική του εορτή σήμερα. Στο άλλο τρία μεγάλα κουτιά ζαχαροπλαστείου που με δυσκολία ισορροπούσαν: «Έφερα μερικά γλυκάκια για να σας κεράσω και να μου ευχηθείτε!» είπε γελώντας στη συνάδελφο της υποδοχής που εκτελεί και χρέη τηλεφωνήτριας, την πρώτη που είδε μπαίνοντας στο γραφείο, η πρώτη που του ευχήθηκε «χρόνια πολλά»!

Κατευθύνθηκε στην κουζίνα, τακτοποίησε τα γλυκά στο ψυγείο και στη συνέχεια πήγε στο γραφείο του. Όπως το συνήθιζε, όλα τα χρόνια που τον γνωρίζω, έκανε τα τηλεφωνήματά του, έκλεισε τα επαγγελματικά του ραντεβού, ετοίμασε τις παραγγελίες που είχε συγκεντρώσει από την προηγούμενη μέρα, τις παρέδωσε στο αρμόδιο τμήμα για να εκτελεστούν και λίγο πριν φύγει, μας κέρασε όλους και δέχτηκε τις ευχές μας. Στις 10:30 περίπου έφυγε από το γραφείο για να πάει στους πελάτες του, νέους και παλιούς. Θα τον ξαναβλέπαμε την επόμενη μέρα νωρίς το πρωί. Αυτό ήταν άλλωστε το καθημερινό του πρόγραμμα πλην ελάχιστων περιπτώσεων.

Η μέρα στο γραφείο κύλισε όπως οποιαδήποτε άλλη. Μια ώρα όμως πριν το τέλος του ωραρίου ξέσπασε το κακό. Ένας – ένας, επτά συνάδελφοι περνούσαν από το γραφείου του τμήματος προσωπικού και αποχωρούσαν με την απόλυση στα χέρια τους και δάκρυα στα μάτια.

Κατά τις πέντε το απόγευμα και ενώ ήμουν στο fax που βρίσκεται στον χώρο της υποδοχής, είδα τον Ανδρέα να μπαίνει. Είχε στο πρόσωπο το ίδιο χαμόγελο, όπως το πρωί όταν μπήκε στην εταιρεία, αλλά και όταν έφευγε για να πάει στα ραντεβού του.

Δεν μου φάνηκε καλό σημάδι.

«Τι κάνεις εσύ εδώ;» τον ρώτησα ανήσυχος, γνωρίζοντας τι είχε προηγηθεί λίγο πριν με τους επτά συναδέλφους και έχοντας υπόψη μου το καθημερινό του πρόγραμμα.

«Μου τηλεφώνησε η κυρία Τ…» μου είπε. «Μου ζήτησε να έρθω από εδώ. Είναι στο γραφείο της;»

«Ναι!» απάντησα κομπιάζοντας και έστρεψα το βλέμμα μου προς το fax. Δεν ήξερα τι τον ήθελε, αλλά πολύ φοβόμουν ότι δεν ήταν για καλό.

Μισή ώρα αργότερα έμπαινε στο γραφείο μου με τα μάτια του υγρά. Κάθισε στην καρέκλα μπροστά μου και με κοίταξε λυπημένος.

Δεν είπαμε τίποτα για μερικά δευτερόλεπτα, απλά κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον. Έφερε τα χέρια του στο πρόσωπο και είπε μόνο ένα: «τι θα πω στα παιδιά μου;».

Σηκώθηκε από την καρέκλα πριν προλάβω να του πω ο,τιδήποτε, είπε ότι θα ερχόταν αύριο να μαζέψει τα πράγματά του και να παραδώσει τις παραγγελίες που είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή και έφυγε.

Κι εμένα, μέχρι τη στιγμή αυτή ακόμη ηχεί στα αυτιά μου η αγωνία του για το τι θα πει στα παιδιά του.

Υπάρχει φιλότιμο;

2011-09-20T23:22:00.003+03:00

Ως εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα εδώ και χρόνια γνωρίζω ότι πρέπει να κάνω καλά τη δουλειά μου, να μην κάνω, όσο είναι αυτό δυνατόν καθόλου λάθη, και ότι σε περίπτωση που κάνω κάποιο σοβαρό λάθος που θα πλήξει την εικόνα της εταιρείας που εργάζομαι ή θα την ζημιώσει οικονομικά, θα δω την πόρτα της εξόδου χωρίς πολλά λόγια και το όνομά μου να φιγουράρει στις λίστες των ανέργων του ΟΑΕΔ.

Άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο ότι μαθητές σε πορεία που πραγματοποίησαν πέταξαν συμβολικά έξω από τη Βουλή τα DVD και τις φωτοτυπίες που τους είχαν διανεμηθεί, αντί των βιβλίων που θα έπρεπε να τους προμηθεύει το Υπουργείο Παιδείας με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Η Άννα Διαμαντοπούλου – δεν χρησιμοποιώ το επίθετο κυρία, γιατί αν ήταν, θα είχε παραιτηθεί προ πολλού – μετά το ζόρι της να καταργήσει το Πανεπιστημιακό άσυλο (για το άσυλο των βουλευτών φυσικά δεν κάνει λόγο) και αφού τα έκανε μπάχαλο με το θέμα των βιβλίων, γιατί εξακολουθεί να βρίσκεται στη θέση της υπουργού και δεν την στέλνουν στο σπίτι της και να αναθέσουν τα καθήκοντά του Υπουργού Παιδείας σε ένα ικανότερο άτομο;

Το ότι η Παιδεία κυριολεκτικά υποφέρει από την ανικανότητα και τις διάφορες περίεργες αποφάσεις της Άννας Διαμαντοπούλου, έχει γίνει από πολύ νωρίς αντιληπτό. Πριν καν λήξει η προηγούμενη σχολική χρονιά έσπευσε να ανακοινώσει για συγχωνεύσεις 1933 σχολικών μονάδων, με πλαφόν 25 μαθητών ανά αίθουσα, επικαλούμενη οικονομικούς λόγους (η σχετική είδηση εδώ). Σήμερα και εν έτει 2011 οι μαθητές στοιβάζονται στις αίθουσες θυμίζοντας την κατάσταση που επικρατούσε στα σχολεία πριν από 30 χρόνια (25 μαθητές ήμασταν στο τμήμα μου όταν φοιτούσα στην Γ Λυκείου το 1982). Η λογική των κυβερνώντων φαίνεται να είναι πολύ απλή. Ουδόλως ενδιαφέρονται αν θα στριμωχτούν οι μαθητές στις τάξεις. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι οι ίδιοι να είναι άνετοι στα πολυτελή γραφεία τους ή και να μπορούν να διατηρούν ακόμη και δύο τα οποία να μας κοστίζουν, σε περίοδο οικονομικής κρίσης, 1.700.000 ευρώ ετησίως (διαβάστε εδώ). Τώρα αν στα εν λόγω γραφεία παράγεται έργο, είναι μια μικρή και εν τέλει ασήμαντη λεπτομέρεια, όπως ασήμαντη γι αυτούς είναι αν τελικά στα σχολεία γίνεται πραγματική δουλειά…

Στο νησί (ΙV)

2011-09-19T23:57:00.000+03:00

Στο ακουστικό απάντησε μια γυναικεία φωνή, γλυκιά και μελωδική, ή τουλάχιστον έτσι του φάνηκε εκείνη τη στιγμή.

Ζήτησε ένα αεροπορικό εισιτήριο για Ελλάδα με την πρώτη διαθέσιμη πτήση. Τα λίγα λεπτά που περίμενε μέχρι η υπάλληλος του ταξιδιωτικού γραφείου να του απαντήσει, του φάνηκαν αιώνες. Ήθελε αν ήταν δυνατόν να πατήσει ένα κουμπί και να βρεθεί στο νησί, κοντά στον Δημήτρη. Πετάχτηκε όρθιος από την καρέκλα που καθόταν και έκοβε βόλτες όσο του επέτρεπε το καλώδιο του τηλεφώνου του γραφείου του. Τελικά η υπάλληλος έβγαλε την ετυμηγορία της. Η πρώτη διαθέσιμη πτήση ήταν μετά από δυο ημέρες και προέβλεπε τον γύρο του μισού σχεδόν κόσμου μέχρι να φτάσει στον τελικό του προορισμό. Δεν σκέφτηκε ούτε ένα δευτερόλεπτο την ταλαιπωρία που τον περίμενε: έκλεισε τα εισιτήρια και παρακάλεσε να τα κρατήσουν στο γραφείο τους απ’ όπου θα περνούσε να τα πάρει μέχρι το τέλος της ημέρας. Μόλις κατέβασε το ακουστικό, πήρε βαθιά ανάσα κάθισε πάλι στο γραφείο του και γύρισε προς την πλευρά του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Άνοιξε το πρόγραμμα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και έγραψε ένα μήνυμα προς τον πρόεδρο της εταιρείας, αφού σ’ αυτόν αναφερόταν άμεσα, με το οποίο του ζητούσε ολιγοήμερη άδεια λόγω προσωπικών προβλημάτων. Ήξερε ότι ήταν δύσκολο να του δώσουν άδεια, ειδικά αυτή την περίοδο και αφού είχε ήδη λείψει πριν από λίγο καιρό. Ήταν όμως αποφασισμένος: αν του την αρνούταν, θα υπέβαλε την ίδια κιόλας στιγμή την παραίτησή του!

Είχε ήδη λύσει δυο βασικά προβλήματα, του έμενε όμως άλλο ένα, το δυσκολότερο. Δεν χωρούσε όμως αναβολές, έπρεπε να τελειώνει και με αυτό, αν ήθελε να πάει παρακάτω. Σήκωσε για άλλη μια φορά το ακουστικό του τηλεφώνου και περίμενε μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να ανοίξει η γραμμή και να ακουστεί η φωνή της Λένας. Μετά τα τυπικά, της ζήτησε να συναντηθούν το βράδυ κάπου έξω, ίσως για φαγητό ή ποτό, ήθελε να μιλήσουν, όπως της είπε, για ένα σοβαρό θέμα.

Μέχρι να κλείσει το τηλέφωνο, ακούστηκε από τον υπολογιστή του το ηχητικό σήμα που τον ειδοποιούσε ότι είχε μήνυμα. Με τα χέρια του να τρέμουν, άνοιξε γρήγορα το φάκελο με τα εισερχόμενα της ηλεκτρονικής του αλληλογραφίας και πήγε στο πρώτο αδιάβαστο μήνυμα. Μια μόνο λέξη ήταν η απάντηση στο αίτημά του: «Εγκρίνεται». Έσφιξε δυνατά το κομπολόι που όλη αυτή την ώρα είχε στα χέρια του και έριξε με ανακούφιση το σώμα του στην πλάτη της καρέκλας. Άλλο ένα εμπόδιο είχε ξεπεραστεί.

Στρώθηκε στη δουλειά για να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερες εκκρεμότητες είχε, ενημέρωσε τον συνάδελφό του που θα τον αντικαθιστούσε για όσο χρονικό διάστημα θα έλειπε για το τι έπρεπε να κάνει κι αργά το απόγευμα έβγαινε από το κτήριο των γραφείων όπου εργαζόταν και κατευθύνθηκε προς το ταξιδιωτικό γραφείο για να παραλάβει τα εισιτήριά του.

Είχε μια ολόκληρη ώρα στη διάθεσή του μέχρι το ραντεβού του με τη Λένα σε ένα εστιατόριο, σχετικά κοντά στο σημείο όπου βρισκόταν. Κατευθύνθηκε προς ένα εμπορικό κέντρο και φαινομενικά χάζευε τις βιτρίνες, στην πραγματικότητα όμως σκεφτόταν διάφορους τρόπους για να της πει αυτό που ήθελε. Τελικά, όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν κατέληξε πουθενά, παρά μόνο μπροστά στη βιτρίνα ενός καταστήματος όπου την προσοχή του απέσπασε μια αντρική τσάντα ώμου, επώνυμου οίκου μόδας. Μπήκε μέσα χωρίς δεύτερη σκέψη, ζήτησε να του τη συσκευάσουν για δώρο και βγήκε σχεδόν τρέχοντας για να προλάβει να φτάσει εγκαίρως στο ραντεβού του.

Όταν έφτασε, η Λένα ήταν ήδη στο εστιατόριο κι ένας σερβιτόρος γέμιζε το ποτήρι της με εμφιαλωμένο νερό. Την χαιρέτησε καθώς τραβούσε μια καρέκλα για να καθίσει και έπιασε στο βλέμμα της σαν να περίμενε κάτι από αυτόν. Δίστασε για λίγο, δεν ήξερε αν έπρεπε να το κάνει, στο τέλος όμως την πλησίασε και την φίλησε απαλά στο μάγουλο. Σχεδόν αμέσως ένοιωσε άσχημα: δεν ήταν ένα απλό φιλί αλλά ένα φιλί προδοσίας.

Παράγγειλαν, έφαγαν ενώ συζητούσαν για τα τυπικά και πώς πέρασε τη μέρα του ο καθένας και τότε η Λένα τον ρώτησε τι είχε αγοράσει. Της είπε ψέματα, πως ήταν δήθεν ένα δώρο για τα γενέθλια ενός συναδέλφου του και αισθάνθηκε για άλλη μια φορά άσχημα. Όταν τελείωσαν το φαγητό τους, έβγαλε από την τσέπη του το κομπολόι που του είχε δωρίσει ο Δημήτρης, πήρε βαθιά ανάσα και της είπε τον λόγο για τον οποίο είχε επιδιώξει αυτή τη συνάντηση. Όχι όμως τον πραγματικό.

«Δυστυχώς δεν μπορούμε να συνεχίσουμε μαζί. Τα πράγματα στη δουλειά είναι ρευστά, υπάρχει περίπτωση να επιστρέψω στην Ελλάδα κι εσύ, απ’ ό,τι μου έχεις πει και για τους δικούς σου λόγους, δεν θέλεις να γυρίσεις πίσω. Τις ημέρες που ήμουν στην Ελλάδα μου έγινε μια σοβαρή πρόταση για να συνεργαστώ με μια μεγάλη εταιρεία. Ο μισθός είναι πολύ καλός και η ευκαιρία είναι μοναδική. Για να πω την αλήθεια, ποτέ δεν ήθελα να μείνω μόνιμα στην Αμερική, πάντα σκεφτόμουν την επιστροφή μου…»

Τα είπε όλα αυτά χωρίς να την κοιτάζει, παίζοντας με τις χάντρες του κομπολογιού. Για άλλη μια φορά της έλεγε ψέματα, όμως δεν γινόταν να της πει την πραγματική αλήθεια.

Έμειναν για κάμποση ώρα στο εστιατόριο συζητώντας ήρεμα τη νέα κατάσταση. Τελικά χώρισαν με την υπόσχεση να παραμείνουν δυο καλοί φίλοι, όπως κάνον, αλλά τις περισσότερες φορές σπάνια τηρούν, όλα τα ζευγάρια όταν χωρίζουν πολιτισμένα,.

Τους είδε να μπαίνουν στην τραπεζαρία λίγο πριν τις δέκα. Μπροστά ο Lenhard, πίσω να ακολουθεί ο Jorg. Έβαλαν σε ένα δίσκο το πρωινό τους και βγήκαν έξω στην αυλή για να φάνε κάτω από την πέργκολα με το γιασεμί. Βγαίνοντας, τον είδαν πίσω από τον πάγκο να τακτοποιεί τα πράγματα και σταμάτησαν για να τον ευχαριστήσουν για τις συμβουλές του: ήδη ο Lenhard ένοιωθε πολύ καλύτερα και τα ηλιακά εγκαύματα της προηγούμενης μέρας δεν τον ενοχλούσαν σχεδόν καθόλου. Καθώς έβγαιναν έξω, ο Jorg γύρισε το κεφάλι του και τον κοίταξε φευγαλέα. Ένοιωσε αμήχανα για μερικά δευτερόλεπτα, όμως γύρισε αμέσως στη δουλειά του και προσπάθησε να ξεχάσει ότι είχε συμβεί το προηγούμενο βράδυ. Φανταζόταν ότι τα πράγματα θα ήταν δύσκολα γι αυτόν, για όσο διάστημα θα έμενε στο ξενοδοχείο ο Jorg. Έπρεπε να είναι πολύ προσεκτικός και να τον αποφεύγει όσο το δυνατόν περισσότερο.

Είναι όμως αποδεδειγμένο ότι όσο προσπαθείς να αποφύγεις κάτι, τόσο αυτό σε κυνηγάει και βρίσκεται μπροστά σου. Κι αυτό έγινε τις επόμενες μέρες. Τον έβλεπε συνέχεια: το πρωί, το μεσημέρι, το απόγευμα ακόμη και το βράδυ όταν έβρισκε καταφύγιο μετά το τέλος της δουλειάς στο ίδιο σημείο της παραλίας όπου είχε πρωτογνωρίσει τον Φίλιππο.

Είχε καταλάβει ότι ο Δημήτρης μετά τη δουλειά πήγαινε στην παραλία για να χαλαρώσει και να σκεφτεί και πάντα, λίγα λεπτά μετά από αυτόν, έφτανε κι ο Jorg για να καθίσει και να πιάσει την κουβέντα μαζί του.

Η θέση του ήταν λεπτή, δεν μπορούσε να προσβάλλει τον πελάτη, γι αυτό προσπαθούσε να είναι όσο το δυνατόν τυπικός μαζί του χωρίς να ξανοίγεται σε προσωπικά θέματα. Τελικά ήταν λάθος του που είχε μιλήσει μαζί του εκείνο το βράδυ. Η αλήθεια όμως ήταν ότι ο Jorg δεν έκανε ποτέ ξανά καμιά κίνηση. Καθόταν απλά δίπλα του και συζητούσαν για διάφορα θέματα, ενώ πάντα φρόντιζε να φέρνει μαζί του από ένα μπουκάλι μπύρα για να πιούν παρέα.

Την παραμονή της αναχώρησής του, όπως συνήθως, λίγα λεπτά αφότου έφτασε ο Δημήτρης στην παραλία και άναψε το καθιερωμένο του τσιγάρο, έφτασε κι ο Jorg με δυο μπουκάλια μπύρα. Του έδωσε το ένα, κάθισε δίπλα του και αφού ήπιε μια μεγάλη γουλιά από το μπουκάλι άνοιξε τη συζήτηση.

«Αύριο φεύγουμε… τέλος οι διακοπές».

«Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν!»

«Ναι, δυστυχώς!»

«Ξεκινάς αμέσως δουλειά με το που επιστρέφεις στη χώρα σου;»

«Ναι, δεν έχω άλλη άδεια!»

«Κουράγιο λοιπόν μέχρι του χρόνου!»

«Δεν μπορώ να κάνω και τίποτε άλλο!»

«Πέρασες καλά, ξεκουράστηκες;»

«Ναι, πολύ καλά… ήταν φανταστικά…»

«Θα ξαναρχόσουν στην Ελλάδα;»

«Ναι, αλλά όχι πάλι εδώ… σε κάποιο άλλο μέρος.»

«Δεν σου άρεσε εδώ;»

«Ωραία ήταν, αλλά καλύτερα να πήγαινα και κάπου αλλού.»

Έπεσε για λίγο σιωπή και μετά ο Jorg του είπε:

«Τον σκέφτεσαι ακόμη;»

Γύρισε, τον κοίταξε για μια στιγμή και του απάντησε:

«Ναι, δεν μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου.»

«Πρέπει να τον ξεχάσεις, δεν βγάζει πουθενά όλο αυτό.»

«Το ξέρω, ελπίζω με τον καιρό να γίνει κι αυτό.»

Τέλειωσαν την μπύρα τους, ο Δημήτρης άναψε ένα τσιγάρο, τράβηξε μια ρουφηξιά κι όταν έβγαλε έξω τον καπνό, ρώτησε τον Jorg

«Να σε ρωτήσω κάτι ακόμα;»

«Ναι, ό,τι θέλεις.»

«Όλες αυτές τις μέρες που είσαι εδώ, κάθε βράδυ έρχεσαι εδώ και κάθεσαι μαζί μου…»

«Ναι…»

«… παρόλο που ξέρεις ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα…»

«Ναι, μου το έδειξες από την πρώτη κιόλας μέρα και κάθε μέρα…»

«Και γιατί το κάνεις αυτό;»

«Δεν σου έχει τύχει ποτέ;»

«Ποιο πράγμα;»

«Να θέλεις να βρίσκεσαι συνέχεια δίπλα σε έναν άνθρωπο που σου αρέσει κι ας ξέρεις ότι δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα μεταξύ σας…»

«Ναι, αλλά δεν το έχω κάνει ποτέ.»

«Κάποιοι όμως, όπως κι εγώ, το κάνουν… Μπορεί να ακούγεται παράλογο, ίσως και διαστροφικό, όμως αφού δεν μπορώ να σε έχω, προτιμώ να πάρω αυτά τα λίγα που μου προσφέρονται…»

Με το που πρόφερε τα λόγια αυτά, γύρισε απότομα και τον κοίταξε, χωρίς να παίρνει το βλέμμα από πάνω του.

Ο Jorg τον κοιτούσε με τη σειρά του απορημένος, στο τέλος τον ρώτησε:

«Τι; Είπα κάτι περίεργο;»

Ο Δημήτρης πετάχτηκε όρθιος, στάθηκε λίγο να κοιτάζει τον Jorg που παρέμεινε καθισμένος και μετά άρχισε να πηγαίνει πάνω κάτω στην παραλία και να ψιθυρίζει στα ελληνικά: «Μπορεί να είναι κι έτσι… αν δεν μπορούσε να έχει αυτό που ήθελε, προτιμούσε να πάρει αυτό το ελάχιστο που του προσφερόταν… ίσως η επιλογή του Φίλιππου να παντρευτεί την Λένα να τον περιόριζε, αρκούταν λοιπόν μόνο στην παρέα του… ή μπορεί να μην ήταν η υπόσχεση γάμου που είχε δώσει, αλλά το ότι ζούσε στην άλλη άκρη του κόσμου και σε λίγες μέρες θα έφευγε για πάντα… γιατί να ξεκινούσε μια ιστορία που δεν θα κατέληγε πουθενά… μπορεί πάλι να ευθυνόταν ο ίδιος ο Δημήτρης, αφού δεν του έδειξε έστω και ένα σημάδι, δεν τον ενθάρρυνε καθόλου ή δεν έκανε καμιά κίνηση κι ο Φίλιππος έμεινε στο να αποδεχθεί αυτά τα λίγα που του προσφέρονταν εκείνη τη στιγμή… αλλά μήπως κι ο ίδιος το ίδιο δεν είχε κάνει…; Δεν είχε αποδεχθεί τα λίγα που του πρόσφερε ο Φίλιππος μόνο και μόνο για να έχει τη χαρά να βρίσκεται δίπλα του;

Καμιά φορά τα πράγματα που έχουμε μπροστά μας είναι τόσο προφανή που δύσκολα τα διακρίνουμε. Κι αρκεί να έρθει κάποιος άλλος για να μας πει πώς έπρεπε να τα κοιτάξουμε… όμως τότε είναι αργά και άλλη μια ευκαιρία έχει πετάξει για πάντα.

Σταμάτησε να πηγαινοέρχεται στην παραλία, γύρισε προς την μεριά του Jorg που ήταν ακόμη καθισμένος και τον παρακολουθούσε με περιέργεια, τον κοίταξε και του είπε:

«Έλα, πάμε… πέρασε η ώρα… αύριο φεύγεις… πρέπει να ετοιμάσεις τα πράγματά σου.»

«Ναι, έχεις δίκιο… πάμε… Όμως, τώρα που είμαστε μόνοι μας, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω… Πέρασα πολύ καλά κι ας μην έγινε τίποτα μεταξύ μας…» και αφού τον πλησίασε, τον φίλησε στο μάγουλο. «Μην με παρεξηγήσεις… ήταν φιλικό…»

«Εντάξει… δεν σε παρεξηγώ…» του είπε ο Δημήτρης και πήραν τον δρόμο για να επιστρέψουν στο ξενοδοχείο.

Στο νησί έφτασε μετά από πολλές ώρες πτήσεις και ενδιάμεσους σταθμούς. Ο περισσότερος κόσμος ταξίδευε την εποχή εκείνη και οι καθυστερήσεις ήταν στην ημερήσια διάταξη. Τελικά όμως έφτασε στον προορισμό του, κατάκοπος μεν, χαρούμενος όμως γιατί θα μπορούσε να ξαναδεί τον Δημήτρη. Ήταν σίγουρος ότι κι αυτός θα χαιρόταν όταν θα εμφανιζόταν μπροστά του.

Αφού παρέλαβε τις αποσκευές του κατευθύνθηκε προς τα γραφεία μιας εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων: από το γραφείο ταξιδιών του είχαν κλείσει δωμάτιο σε άλλη πόλη, σε αρκετή απόσταση από εκεί που βρισκόταν ο Δημήτρης. Καλύτερα όμως έτσι, θα είχε και λιγότερες πιθανότητες να πέσει πάνω σε κάποιον γνωστό.

Δεν είχε διανύσει παρά ελάχιστα χιλιόμετρα, όταν μια σκέψη πέρασε από το μυαλό του. Σταμάτησε απότομα το αυτοκίνητο και πήρε αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν στην οποία βρισκόταν το ξενοδοχείο του. Η καρδιά του χτυπούσε ακανόνιστα, τα χέρια του ίδρωναν πάνω στο τιμόνι, ένοιωθε μια απίστευτη έξαψη. Παρόλο που είχε σχεδιάσει να πάει να τον βρει την ίδια ώρα που συναντιούνταν κάθε βράδυ, σκέφτηκε να κάνει μια στάση στο ξενοδοχείο όπου εργαζόταν ο Δημήτρης, να τον δει έστω και από μακριά. Όχι, δεν θα έμπαινε μέσα, δεν ήθελε να τον φέρει σε δύσκολη θέση, ήξερε να είναι διακριτικός. Το μόνο που ήθελε, ήταν απλά να τον δει. Ήξερε ότι έκανε σαν μικρό παιδί, ότι ενεργούσε παρορμητικά, ότι κι αυτό το ταξίδι που είχε σχεδιάσει ήταν μια τρέλα, όμως αν δεν την έκανε αυτή την τρέλα ήξερε ότι αργότερα θα το μετάνιωνε.

Έφτασε μπροστά από το ξενοδοχείο όπου εργαζόταν ο Δημήτρης μετά από λίγη ώρα οδήγησης. Σταμάτησε στην απέναντι πλευρά του δρόμου και γύρισε το βλέμμα του προς το ξενοδοχείο. Τα μάτια του σάρωναν τον χώρο σαν τα κύματα ενός ραντάρ, από την μια άκρη του χώρου ως την άλλη. Κοιτούσε την αυλή, στην πισίνα, στο ανοιχτό μπαρ, στον χώρο κάτω από την πέργκολα. Παρακολουθούσε τις εξόδους του κτηρίου του ξενοδοχείου, το ποιος έμπαινε και ποιος έβγαινε, δεν ήθελε τίποτε άλλο παρά μόνο να τον δει, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα. Όμως τίποτα. Δεν φαινόταν πουθενά. Τον έπιασε πανικός. Αναρωτήθηκε μήπως δεν δούλευε πλέον εκεί, μήπως είχε σταματήσει και επιστρέψει στην Αθήνα. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε ήταν χαμένος, όλο το ταξίδι του αποδεικνυόταν μάταιο. Άρχισε να ιδρώνει από την αγωνία του. Συγκέντρωσε τη σκέψη του και προσπάθησε να σκεφτεί λογικά. Απ’ ότι του είχε πει ο Δημήτρης, θα εργαζόταν εκεί όλο το καλοκαίρι, μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου. Δεν υπήρχε περίπτωση να έφευγε στο μέσον της σεζόν. Αν όμως του είχε συμβεί ο,τιδήποτε; Ένα οικογενειακό πρόβλημα, ένα ατύχημα, κάτι που θα τον ανάγκαζε να τα μαζέψει και να επιστρέψει στην Αθήνα; Και πάλι δεν ήταν ολότελα χαμένος, σκέφτηκε. Θα ζητούσε πληροφορίες από το ξενοδοχείο όπου δούλευε. Αυτοί θα ήξεραν να του δώσουν έναν αριθμό τηλεφώνου, μια διεύθυνση, κάτι τέλος πάντων για να έρθει σε επαφή μαζί του.

Ναι, αυτό θα έκανε. Θα πήγαινε το βράδυ, την ίδια ώρα, στο σημείο όπου τον συναντούσε, κι αν δεν ήταν εκεί, την επόμενη μέρα κιόλας θα ζητούσε πληροφορίες από το ξενοδοχείο όπου εργαζόταν.

Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη σκέψη του, όταν τον είδε να βγαίνει από μια πόρτα και να κατευθύνεται προς την πισίνα του ξενοδοχείου. Με τον που τον είδε, η αγωνία του έλαβε τέλος, αλλά άρχισε το καρδιοχτύπι. Ήθελε να τρέξει, να τον συναντήσει, να του πει ότι είχε επιστρέψει για να τον δει, όμως κρατήθηκε. Έμεινε απλά μέσα στο αυτοκίνητο και τον παρακολουθούσε που τακτοποιούσε τις ξαπλώστρες της πισίνας και άνοιγε τις ομπρέλες για τον ήλιο. Όταν ο Δημήτρης τελείωσε, μπήκε ξανά στο ξενοδοχείο και ο ίδιος σιγουρεύτηκε ότι ήταν εκεί, άναψε τη μηχανή του αυτοκινήτου και πήρε την κατεύθυνση προς το ξενοδοχείο του: το βράδυ θα τον έβλεπε επιτέλους.

Συνεχίζεται

Απρόσκλητος επισκέπτης

2011-09-13T21:07:00.000+03:00

Ένα πράγμα το οποίο δεν μπόρεσα να κατανοήσω ποτέ και πάντα αντιπαθούσα και εξακολουθώ να αντιπαθώ, είναι οι απροειδοποίητες επισκέψεις. Αυτή η αγενής συνήθεια πολλών ανθρώπων να εμφανίζονται στο σπίτι σου την πιο ακατάλληλη ώρα, χωρίς να έχουν καν μπει στον κόπο να κάνουν ένα τηλεφώνημα έστω και μερικά λεπτά πριν, για να ρωτήσουν αν μπορούν να σε επισκεφτούν ή να σου δώσουν λίγο χρόνο για να ετοιμαστείς.

Φυσικά δεν αναφέρομαι ούτε στους στενούς συγγενείς, ούτε στους πολύ καλούς φίλους, αλλά σε άτομα που απλά γνωρίζεις και ανταλλάζεις δυο τρεις κουβέντες μαζί τους, αλλά αυτοί θεωρούν ότι είσαστε φίλοι και μπορούν να μπαίνουν στη ζωή σου οποιαδήποτε στιγμή.

Οι βασικοί λόγοι που δεν μπορώ να χωνέψω αυτή την κακή συνήθεια, είναι δυο: σχεδόν σίγουρα αυτός ο γνωστός δεν έρχεται για καλό, αλλά για να σου ζητήσει κάτι και σχεδόν πάντα σε πιάνει στην πιο χειρότερή σου στιγμή και του αποκαλύπτεις έναν εαυτό που επ’ ουδενί δεν θα ήθελες να δείξεις παραέξω αφού στην πραγματικότητα και σε γενικές γραμμές τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γιατί ξαφνικά ο απρόσκλητος επισκέπτης μετατρέπεται σε ένα είδος εισβολέα και ανακαλύπτει μυστικά για σένα, ή ακόμη χειρότερα γίνεται ο ματάκιας που προσπαθεί να παρακολουθήσει από μέσα την προσωπική σου ζωή.

Βέβαια τέτοιου είδους σκηνές που προβάλλονται στο γυαλί της τηλεόρασης ή στην μεγάλη οθόνη, απέχουν έτη φωτός από την πραγματικότητα.

Σε μια τηλεοπτική σειρά ή μια κινηματογραφική ταινία, αν ο πρωταγωνιστής είναι άντρας, αυτό που έχει καταγράψει η μηχανή λήψης, λίγο πριν την άφιξη του απρόσκλητου επισκέπτη, είναι το εξής: ένας νέος άντρας, το πολύ έως 30 ετών, είναι ξαπλωμένος στον τεραστίων διαστάσεων καναπέ ο οποίος βρίσκεται στο μέσον ενός δωματίου που έχει διαστάσεις πάνω κάτω όσες η πλατεία Συντάγματος. Αυτός είναι ημίγυμνος και φοράει μόνο ένα επώνυμο εσώρουχο, ενώ η κοιλιά του είναι ακάλυπτη, αφήνοντας σε κοινή θέα και προς τέρψιν του γυναικείου αλλά και gay κοινού τους κοιλιακούς του που στην καλύτερη περίπτωση μοιάζουν με τον τρίφτη που έχεις στην κουζίνα για να τρίβεις το τυρί. Στο ένα χέρι έχει το τηλεχειριστήριο για να αλλάζει τα κανάλια της τηλεόρασης που βρίσκεται απέναντί του ή να αυξομειώνει την ένταση του ήχου και στο άλλο πιθανόν να τρώει κάποια ντελικατέσεν λιχουδιά. Στο τραπεζάκι που είναι μπροστά του βρίσκονται τακτοποιημένα πάνω σε καλόγουστα sous-plats διάφορα πιάτα με περίεργα φαγητά, ενώ στο πλάι και μέσα σε μια ασημένια παγωνίερα αναπαύεται κάποιο κρασί εκλεκτής χρονιάς. Δίπλα της και φυσικά πάνω σε sous-verre ένα κολωνάτο ποτήρι μισογεμάτο με κρασί. Εναλλακτικά στη θέση του κρασιού μπορεί να βρίσκεται και κάποιο μπουκάλι εκλεκτής μπύρας και ένα ποτήρι μισογεμάτο με το παγωμένο ποτό, που βέβαια θα σε κάνει να απορείς πώς γίνεται αυτός να πίνει μπύρα και να έχει τέτοιους κοιλιακούς, ενώ εσύ με το που θα την μυρίσεις μόνο, βάζεις δέκα εκατοστά στην κοιλιά σου. Και αφού η κάμερα έχει καταγράψει όλα τα παραπάνω κι εσύ τρως τα νύχια σου από την ζήλεια που υπάρχουν τέτοιοι τύποι (και εσύ δεν τους έχεις γνωρίσει ακόμα), αλλάζει το πλάνο και βλέπουμε ένα χέρι στο εξωτερικό του σπιτιού που πατάει το κουδούνι. Και αμέσως πάλι η σκηνή μεταφέρεται στο εσωτερικό του σπιτιού, ακούς τον ήχο του κουδουνιού και βλέπεις τον τύπο να σηκώνεται από τον καναπέ, δίχως να σχηματίζεται καμιά πτυχή στην κοιλιά του, τόσο που λες δεν μπορεί, τώρα θα σπάσει. Η κάμερα δείχνει τα καλοσχηματισμένα πόδια του και τους σφιχτούς σαν πέτρα γλουτούς του, εσένα αρχίζει μια ακατάσχετη σιελόρροια από το θέαμα και όταν ο τύπος ανοίγει την πόρτα και κοιτάζει τον απρόσκλητο επισκέπτη, σχηματίζεται ένα χαμόγελο που αποκαλύπτει μια σειρά από κατάλευκα δόντια που για να τα διατηρήσει σε αυτή την κατάσταση θα πρέπει να του κοστίζει ετησίως όσο οι αποστολές από τη γη στο διεθνή διαστημικό σταθμό συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της επιστροφής.

Βέβαια η παραπάνω εικόνα μπορεί να είναι κάπως διαφορετική. Οπωσδήποτε το σκηνικό δεν αλλάζει, όμως ο πρωταγωνιστής είναι κάποιος κομψός και όμορφος άντρας γύρω στα 40 – 45, που φοράει την μεταξωτή επώνυμη ρόμπα του, είναι καθιστός σε μια μπερζέρα και διαβάζει κάποιο χοντρό δερματόδετο βιβλίο ενώ από το τελευταίας τεχνολογίας ηχοσύστημά του, ξεχύνονται στο χώρο οι νότες κλασικής μουσικής. Μπορεί όταν σηκώνεται από την μπερζέρα να μην μας αποκαλύπτει το θεϊκό κορμί του, όπως ο πρωταγωνιστής της προηγούμενης εκδοχής, ωστόσο διακρίνουμε έναν άνθρωπο λεπτό, κομψό, με φινέτσα και εκλεπτυσμένους τρόπους, οπωσδήποτε όμορφο και ελκυστικό να ανοίγει την πόρτα και να χαμογελάει στον απρόσκλητο επισκέπτη.

Αν πάλι πρόκειται για πρωταγωνίστρια, τα πράγματα δεν αλλάζουν και πάρα πολύ. Αυτή στις περισσότερες των περιπτώσεων θα βρίσκεται μέσα σε μια κουζίνα διαστάσεων πάνω κάτω όσο ολόκληρο το διαμέρισμά σου (συμπεριλαμβανομένων των βεραντών), στην οποία θα υπάρχουν σοφιστικέ συσκευές τελευταίας τεχνολογίας που θα την κάνουν να μοιάζει με την αίθουσα επιχειρήσεων της ΝΑSA, ενώ εσύ σε αυτό το θέαμα θα αναρωτιέσαι πώς αυτή τα βγάζει πέρα με τόσα μηχανήματα κι εσύ ακόμη δεν έχεις μάθει να χειρίζεσαι το τελευταίο σου κινητό που το αγόρασες πριν από μια πενταετία. Η πρωταγωνίστρια είναι το πολύ έως 28 ετών, πανέμορφη και, ασχέτως χρώματος κώμης, πάντα χτενισμένη στην εντέλεια, λες και έχει μόλις επιστρέψει από το ραντεβού της με τον Vidal Sassoon. Φοράει ένα κομψό, άνετο και φυσικά επώνυμο φόρεμα ενώ στέκεται πάνω από μια κατσαρόλα ή μπροστά από την ανοιγμένη πόρτα του φούρνου και δοκιμάζει το φαγητό που έχει ετοιμάσει το οποίο και μόνο που το βλέπεις σε πιάνει μια ακατάσχετη σιελόρροια (τη σιελόρροια δεν την αποφεύγεις σε καμιά περίπτωση, για διαφορετικούς λόγους βέβαια). Η κάμερα καταγράφει εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ένα εξωτερικό πλάνο, στο οποίο ένα χέρι χτυπάει το μπουτόν του κουδουνιού. Αμέσως μεταφερόμαστε πάλι στο εσωτερικό και βλέπουμε την πρωταγωνίστρια να κοιτάζει με έκπληξη την κάμερα, να ισιώνει το μαλλί της και να κινείται με εξαιρετική χάρη πάνω στις δωδεκάποντες Christian Louboutin ή Manolo Blahnik γόβες της με κατεύθυνση την πόρτα. Φυσικά όταν ανοίγει και βλέπει τον απρόσκλητο επισκέπτη, το πρόσωπό της φωτίζεται και ένα χαμόγελο αποκαλύπτει μια σειρά από κατάλευκα δόντια (ισχύουν κι εδώ τα όσα για τον άντρα πρωταγωνιστή)

Εναλλακτικά βέβαια η πρωταγωνίστρια μπορεί να είναι μια κομψή, γοητευτική και πολύ όμορφη γυναίκα γύρω στα 40 – 45 στο ίδιο περίπου σκηνικό με τον άντρα συνομήλικό της που περιγράψαμε πιο πάνω.

Φυσικά όλα τα παραπάνω απέχουν παρασάγγας από την πραγματικότητα η οποία πάνω κάτω έχει ως εξής:

Ο άντρας (η ηλικία δεν είναι βασικό στοιχείο, αφού όλοι οι άντρες είναι ίδιοι) είναι με το σώβρακο (προσοχή: όχι σλιπ, αλλά σώβρακο) ή το πολύ ένα σορτσάκι, πάνω από το λάστιχο του οποίου ξεχειλίζει στην καλύτερη των περιπτώσεων μια κοιλίτσα ή συνήθως μια κοιλιά που όμοια έχει γυναίκα έγκυος λίγο πριν σπάσουν τα νερά. Είναι καθιστός στον καναπέ ο οποίος είναι καλυμμένος με ριχτάρια αμφιβόλου αισθητικής που τα αγόρασε από τον πάγκο κάποιου Ρωσοπόντιου σε μια συνοικιακή λαϊκή αγορά. Απέναντί του βρίσκεται αναμμένη μια τηλεόραση η οποία προβάλει κάποιο ποδοσφαιρικό αγώνα στον οποίο παίζει η αγαπημένη του ομάδα και μπροστά του ένα τραπεζάκι που πάνω του η κατάσταση που επικρατεί παραπέμπει στο Χάος των Αδελφών Ταβιάνι: κουτιά με πίτσες από τα οποία έχουν τρέξει λάδια ή σουβλάκια με πίττα με κρεμμύδι και τζατζίκι συνοδεία τεράστιων ποσοτήτων τηγανιτών πατατών, καθώς και αμέτρητα κουτάκια μπύρας τα οποία πίνει απευθείας από τη συσκευασία η οποία έχει αφήσει τα ίχνη της πάνω στο τραπεζάκι. Στο ένα χέρι έχει το τηλεχειριστήριο που δεν αποχωρίζεται ποτέ και στο άλλο ένα κομμάτι πίτσας ή ένα σουβλάκι με πίττα, από το κάτω μέρος του οποίου έχει σκιστεί η λαδόκολλα και τρέχει το τζατζίκι επάνω στο πηγούνι του που φυσικά είναι αξύριστο. Μόλις καταπιεί τη μια μπουκιά, αφήνει κάτω την πίτσα ή το σουβλάκι, πιάνει το κουτάκι της μπύρας κατεβάζει μια μεγάλη γουλιά, γουρλώνει τα μάτια, ανοίγει το στόμα και αφήνει ένα ηχηρό ρέψιμο που κάνει τα τζάμια του σπιτιού του να τρίζουν, τρέπει σε φυγή όλη την πανίδα σε ακτίνα χιλιομέτρων από το σπίτι του, ενώ πείθει για άλλη μια φορά τον Κωστάκη που τον ταΐζει η μαμά του στο διπλανό διαμέρισμα, ότι δράκοι υπάρχουν και καραδοκούν έξω από το σπίτι του, γι αυτό πρέπει να φάει όλο το φαί του. Το σκηνικό συμπληρώνουν τα χιλιάδες ψίχουλα που έχουν πέσει κάτω στο πάτωμα, πάνω στο χαλί και στον καναπέ και οι χρησιμοποιημένες χαρτοπετσέτες που βρίσκονται διάσπαρτες σε όλο τον χώρο. Όταν τελειώσει το γεύμα του και χωρίς να πάρει το βλέμμα του από την τηλεόραση, γέρνει στην πλάτη του καναπέ, ανάβει ένα τσιγάρο, αφήνει το τηλεχειριστήριο και χώνει το χέρι του στο «πακέτο» του (είναι η μόνη περίπτωση που αφήνει το τηλεχειριστήριο από το χέρι του). Και εκείνη την ώρα χτυπάει το κουδούνι ο απρόσκλητος επισκέπτης. Και αφού προσπαθήσει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα μέσα σε χρόνο ρεκόρ, φοράει κάτι πρόχειρο επάνω του και τρέχει να ανοίξει την πόρτα, αντικρίζοντας τον επισκέπτη με μίσος στα μάτια και σχεδόν για να τον εκδικηθεί του δίνει το χέρι του (το οποίο ξέρετε που είχε λίγα λεπτά πριν) και κάνει απρόθυμα στην άκρη για να μπει στο σπίτι του.

Οπωσδήποτε όπως μπορεί να ισχύει και μια παραλλαγή της παραπάνω εκδοχής. Το σκηνικό είναι πάνω κάτω το ίδιο, η τηλεόραση όμως προβάλλει τσόντα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση και αφού δεν έχει παραπάνω από δυο χέρια, έχει αφήσει το τηλεκοντρόλ και με το ίδιο χέρι έχει αρχίσει να χουφτώνει τα γκογκόβια του στα οποία κάνει μαζάζ με ιδιαίτερη ευχαρίστηση. Και ενώ είναι βυθισμένος στα δρώμενα στο γυαλί, χτυπάει το κουδούνι. Μέχρι να ανέβει ο απρόσκλητος επισκέπτης, έχει προλάβει να ρίξει κάτι επάνω του, να αλλάξει κανάλι στην τηλεόραση , να τακτοποιήσει το ‘‘πακέτο’’, και να ξύσει τον γοφό του κατευθυνόμενος προς την πόρτα. Ανοίγει φανερά εκνευρισμένος γιατί τον έκοψε στο καλύτερο και για εκδίκηση του δίνει το χέρι του το οποίο δεν χρειάζεται να σας επαναλάβω που είχε λίγα δευτερόλεπτα πριν.

Η γυναίκα από την άλλη, βρίσκεται σε μια μικροσκοπική κουζίνα που πόρρω διαφέρει από το σπιτάκι του σκύλου που έχεις στην αυλή. Η ηλικία δεν ενδιαφέρει αφού όλες οι γυναίκες είναι το πολύ 25-26 ετών, ακόμα κι αυτές που έχουν γιό με έδρα στο Πανεπιστήμιο ένα χρόνο πριν βγει αυτός στη σύνταξη. Φοράει ρομπίτσα εμπριμέ, στα πόδια παντοφλίτσα Mitsuko και έχει τα μαλλιά της τυλιγμένα με μπικουτί τα οποία έχει περάσει μόνη της και στη συνέχεια έχει καλύψει με ένα δίχτυ. Στέκεται στον μικροσκοπικό πάγκο της κουζίνας και ψιλοκόβει το κρεμμύδι που θα ρίξει στη τηγάνι για να τσιγαρίσει σε λίγο. Από την επικίνδυνη αυτή αποστολή, το δάκρυ τρέχει κορόμηλο από τα μάτια της, ως χήρα που έχασε πριν από μια μέρα το σύζυγό της (όχι παραπάνω μέρες γιατί στις εννιά του μακαρίτη, άλλον έβαλε στο σπίτι). Τα μάτια της είναι πρησμένα και έχουν κάνει μαύρους κύκλους και σακούλες που μόνο με αυτές του super market μπορούν να συγκριθούν. Στον νεροχύτη έχουν μαζευτεί ένα σωρό πιάτα και κατσαρολικά που σε ύψος κοντεύουν να φτάσουν την κορυφή Μύτικας του Ολύμπου. Η τηλεόραση, που είναι στο δωμάτιο δίπλα από την κουζίνα παίζει στη διαπασών τα τελευταία βιντεοκλίπ φτασμένων καλλιτεχνών β΄κατηγορίας κι αυτή τα τραγουδάει με όλη τη δύναμη που της επιτρέπουν τα πνευμόνια της. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή χτυπάει το κουδούνι. Παίρνει μια πετσέτα, πάνω στην οποία οι λεκέδες από την σάλτσα ντομάτας έχουν διαμορφώσει ένα άκρως σουρεαλιστικό σχέδιο και ενώ σκουπίζει τα χέρια της και προσπαθεί να διακρίνει που πατάει, γιατί τα δακρυσμένα μάτια της έχουν θολώσει την όρασή της, ανοίγει την πόρτα. Ο απρόσκλητος επισκέπτης μένει για μια στιγμή αναποφάσιστος αν πρέπει να το βάλει στα πόδια ή να κάνει το βήμα και να μπει μέσα. Η γυναίκα ρουφάει τη μύτη της, σκουπίζει με την ανάστροφη του χεριού της τα δάκρυα από τα μάτια της και κοιτάει καχύποπτα τον επισκέπτη, με ένα βλέμμα «εσύ μας έλειπες τώρα». Τελικά κάνει στην άκρη, ανοίγει διάπλατα την πόρτα για να μπει μέσα ο εισβολέας και την ώρα που αυτός κάνει το βήμα και αυτή βλέπει την πλάτη του, σκέφτεται ότι την επόμενη φορά θα πρέπει να έχει μαζί της το κουζινομάχαιρο με το οποίο ψιλόκοβε το κρεμμύδι, αντί για την πετσέτα.

Μια άλλη εκδοχή αυτής της περίπτωσης είναι η γυναίκα να έχει μόλις βγει από την μπανιέρα, να είναι τυλιγμένη με μια μπουρνουζοπετσέτα με τον τουίτι επάνω της (σας ορκίζομαι ότι έχω δει τέτοια μπουρνουζοπετσέτα), τα φρεσκολουσμένα της μαλλιά να στάζουν νερά και αυτή να έχει απλώσει σαπουνάδα στα δυο πόδια της, στις μασχάλες της και ενίοτε στο μουστάκι της. Στο ένα χέρι κρατάει το ξυραφάκι και έχει ξυρίσει μόλις το μισό δεξί της πόδι, όταν χτυπάει το κουδούνι. Η λέξη πανικός είναι πολύ ήπια για να περιγράψει την κατάσταση, το κουδούνι χτυπάει επίμονα, αυτή έχει μπλοκάρει εντελώς και αποφασίζει να ανοίξει την πόρτα, στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Μέχρι να φτάσει στην πόρτα και να την ανοίξει, έχει φάει τρεις τέσσερις τούμπες, έχουν μελανιάσει τα πόδια της και κουτσαίνει απελπιστικά. Όταν ανοίγει την πόρτα, ο απρόσκλητος επισκέπτης μπήζει υστερικά γέλια μπροστά στο θέαμα που έχει μπροστά του, ενώ η γυναίκα την ώρα που κάνει στην άκρη για να περάσει αυτός μέσα και της δείχνει την πλάτη του, ψιθυρίζει κάτι ακατάληπτες βρισιές και προλαβαίνει να του ρίξει ένα φάσκελο και με τα δυο της χέρια.

Εχθές που λες, αγαπητέ αναγνώστη, αποφάσισα να κάνω λίγο ποδήλατο για να ξανακερδίσω λίγη από τη χαμένη φόρμα που είχα χάσει την περίοδο των διακοπών. Με το που χαμήλωσε λίγο ο ήλιος βγήκα με το ποδήλατο και δεν επέστρεψα στο σπίτι παρά μόνο αφού είχα κάνει 28 χιλιόμετρα (έχω βάλει κοντέρ για να τα μετράω!)

Φαντάζομαι ότι δεν χρειάζεται να σου περιγράψω πώς ήμουν: από το πρόσωπο έτρεχε ποτάμι ο ιδρώτας ο οποίος είχε ποτίσει το T shirt που είχε κολλήσει επάνω μου. Είχα λαχανιάσει από την προσπάθεια και έκανα όπως κάνει τρένο στην ανηφόρα. Και φυσικά, μετά από τόσο ιδρώτα, ένοιωθα σαν βρωμερό γουρούνι. Μπήκα στο διαμέρισμα σχεδόν ξέπνοος, έβγαλα τα αθλητικά παπούτσια χωρίς να λύσω τα κορδόνια και έτρεξα στο μπάνιο. Έκανα ένα χλιαρό ντους κι αφού φόρεσα μια βερμούδα και έβαλα ένα αθλητικό φανελάκι από πάνω, πήγα στο ψυγείο. Πήρα ένα μπουκάλι νερό και σχεδόν σαν να σερνόμουν έφτασα μέχρι τον καναπέ όπου και κυριολεκτικά έπεσα επάνω του. Άνοιξα το μπουκάλι και ήπια κατευθείαν από αυτό αδειάζοντας σχεδόν το μισό περιεχόμενό του. Όμως δεν ξεδιψούσα με τίποτα. Με τα τελευταία αποθέματα δύναμης που είχα ξαναπήγα μέχρι το ψυγείο, πήρα την κανάτα με το τσάι που είχα φτιάξει λίγο πριν φύγω για τη βόλτα μου με το ποδήλατο – πήρα και ένα ποτήρι αυτή τη φορά – και ξαναπήγα στον καναπέ. Ήπια αχόρταγα δυο ποτήρια από το δροσερό αφέψημα και άνοιξα την τηλεόραση και χάζευα κάποιο ηλίθιο πρόγραμμα που έπαιζε εκείνη την ώρα. Εννοείται ότι μέσα στην κούρασή μου ούτε που σκέφτηκα να ακουμπήσω κανάτα, ποτήρι και μπουκάλι με νερό πάνω σε sous verres, με αποτέλεσμα το τραπεζάκι που βρισκόταν μπροστά μου να γεμίσει σημάδια. Και εκεί που προσπαθούσα να συνέλθω χτυπάει το θυροτηλέφωνο.

Στην κατάσταση που ήμουν, μόνο με σεισμό θα σηκωνόμουν, όμως έκανα κουράγιο και έφτασα μέχρι το θηροτηλέφωνο.

- «Ποιος είναι;» ρώτησα με όση δύναμη είχε απομείνει στους πνεύμονές μου.

- «Έλα ρε, άνοιξε… ο Βασίλης είμαι!» ακούστηκε μια φωνή που δεν μου έλεγε τίποτα και επιπλέον με εκνεύρισε με το θράσος της.

- «Ποιος Βασίλης;» ρώτησα, γιατί ο εγκέφαλος πρέπει να είχε σταματήσει να αιματώνεται από ώρα.

- «Ο Βασίλης ο Κλίντον» απάντησε η φωνή από το θυροτηλέφωνο γελώντας με το ανόητο αστείο της.

Και τότε θυμήθηκα ποιος ήταν: ένας πρώην συνάδελφος που τον έβλεπα σπανίως και αυτό γιατί μέναμε κοντά και τύχαινε πού και πού να συναντηθούμε στο δρόμο.

-«Ανοίγω…» είπα απρόθυμα και πάτησα το κουμπί του θυροτηλεφώνου για να ανοίξει η πόρτα.

Και τότε συνειδητοποίησα την κατάσταση στην οποία βρισκόταν το σπίτι. Το μόνο θετικό ήταν ότι ήταν καθαρό και στον νεροχύτη δεν υπήρχε άπλυτο πιάτο και ποτήρι. Όμως…

Ακριβώς μπροστά στην πόρτα του διαμερίσματος βρισκόταν τα παπούτσια που είχα βγάλει πριν λίγο, από το πάσο της κουζίνας είχαν φύγει όλα τα πράγματα που βρίσκονταν επάνω του και είχαν μεταφερθεί όπως όπως στο τραπέζι της τραπεζαρίας και πάνω του είχαν απλωθεί στοίβες με σιδερωμένα ρούχα που περίμεναν να μπουν στη θέση τους. Μπροστά από το πάσο της κουζίνας στεκόταν ανοιχτή μια σιδερώστρα και δίπλα της πάνω σε μια καρέκλα, μια λεκάνη με ασιδέρωτα ρούχα που έπρεπε να σιδερωθούν. Πάνω στον διθέσιο καναπέ ήταν πεταμένο ένα μικρό σακίδιο ώμου το οποίο είχα πάρει μαζί μου για να βάλω μέσα τα απαραίτητα (κλειδιά, πορτοφόλι, γυαλιά, κινητό κ.λ.π), το οποίο όταν το άνοιξα για να βγάλω τα κλειδιά του διαμερίσματος, ξέχασα να το κλείσω και τώρα όλο το περιεχόμενό του ήταν σκορπισμένο πάνω στον καναπέ. Και το ντεκόρ συμπλήρωνε μια ωραιότατη κούτα με κασέτες που είχα φέρει από το εξοχικό πριν από λίγες μέρες και προσπαθούσα να κάνω επιλογή του περιεχομένου της, το οποίο βρισκόταν διάσπαρτο γύρω από το στέρεο. Με έπιασε πανικός. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να μαζέψω στα γρήγορα την σιδερώστρα και να την βάλω στη θέση της. Όμως ήταν το μόνο που πρόλαβα να κάνω…

Γιατί; Γιατί αγαπητέ αναγνώστη το σίγουρο είναι ότι όταν είσαι κουρασμένος μετά από μια κοπιαστική μέρα και φορτωμένος με ένα σωρό σακούλες από το super market με τα ψώνια της εβδομάδας να κρέμονται και στα δυο σου χέρια, ο χρόνος που χρειάζεται το ασανσέρ μέχρι να σε μεταφέρει στο διαμέρισμά σου είναι μια αιωνιότητα και μια μέρα. Αν όμως πρόκειται για απρόσκλητο επισκέπτη σε συνδυασμό με το ατακτοποίητο σπίτι σου, τότε αυτό μετατρέπεται σε θάλαμο διακτινισμού από το Star Trek.

O Βασίλης (όχι ο Κλίντον, ο άλλος, ο γνωστός μου) χτυπούσε το κουδούνι του διαμερίσματος ακριβώς τη στιγμή που έκλεινα το ντουλάπι όπου έβαζα τη σιδερώστρα.

Όταν του άνοιξα το πρώτο πράγμα που έκανα αφού τον χαιρέτησα, ήταν να δικαιολογηθώ για το χάος που επικρατούσε. Κι αφού κάθισε, είπαμε τις πρώτες κουβέντες και ανταλλάξαμε τα νέα μας, προσφέρθηκα να τον κεράσω κάτι. Μέχρι να πάω στην κουζίνα και να του ετοιμάσω τον καφέ που μου ζήτησε ήρθε και το τελειωτικό χτύπημα:

- «Να χρησιμοποιήσω την τουαλέτα σου;» με ρώτησε εντελώς φυσιολογικά ο άνθρωπος.

- «Ναι!» του είπα μη μπορώντας να αρνηθώ, όμως συνειδητοποιούσα εκείνη τη στιγμή ότι κι εκεί γινόταν χαμός. Ευτυχώς που τα ρούχα που φορούσα στη βόλτα μου με το ποδήλατο τα είχα ρίξει κατευθείαν στο πλυντήριο. Κατά τ΄άλλα στο πάτωμα του μπάνιου υπήρχαν νερά τα οποία δεν είχα προλάβει να μαζέψω, στον καθρέφτη υπήρχαν σημάδια από πιτσιλιές νερού που είχα αφήσει για να σκουπίσω αργότερα, τα σχετικά με το ξύρισμα είδη βρίσκονταν στο πλάι του νιπτήρα και όχι στη θέση τους, το ίδιο και η βούρτσα για τα μαλλιά που είχα χρησιμοποιήσει για να χτενιστώ και το κυριότερο στον νιπτήρα υπήρχαν τρίχες από το χτένισμα.

Και η στιγμή που ήθελα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί ήταν όταν άνοιξε ο Βασίλης την πόρτα του μπάνιου και είπε:

-«Πω πω… χαμός γίνεται εδώ μέσα!»

Κατάλαβες, αγαπητέ αναγνώστη; Άντε κλείνω τώρα, να πάω να συνεχίσω εκείνο το ρημαδοσίδερο γιατί εν τω μεταξύ στέγνωσε κι άλλη μπουγάδα!!!

Περισσότεροι ήχοι από το παρελθόν

2011-09-06T21:43:00.001+03:00

Είκοσι δυο χρόνια πριν και εν μέσω κοσμογονικών αλλαγών (πτώση του σοβιετικού μπλοκ) η χώρα είναι βυθισμένη στα σκάνδαλα, στα υψηλά ελλείμματα και στον πληθωρισμό και κυρίως στην ανικανότητα όλου του πολιτικού κόσμου να δώσει λύσεις στα προβλήματα. Διαβάζω στην Καθημερινή:

«Στο ρευστό γεωστρατηγικό πεδίο, η Ελλάδα συνεχώς έχανε επιρροή και ευκαιρίες. Στο εσωτερικό, η σκληρή πολιτική αναμέτρηση που προηγήθηκε της πτώσης του ΠΑΣΟΚ το 1989 και η αναποφασιστικότητα των δύο κυβερνήσεων συνασπισμού που ακολούθησαν (η δεύτερη ήταν «οικουμενική», με συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ) κλόνισαν την οικονομία. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και άλλοι οργανισμοί, καθώς και Ελληνες αναλυτές, προειδοποιούσαν ότι χωρίς ριζικές μεταρρυθμίσεις η Ελλάδα κινδύνευε. Τότε, το δημόσιο έλλειμμα ήταν 14,5% του ΑΕΠ, το δημόσιο χρέος 69,9% του ΑΕΠ και ο ρυθμός ανάπτυξης 3,8% του ΑΕΠ. Είκοσι χρόνια μετά, το έλλειμμα υπολογίζεται στο 12,5% του ΑΕΠ, το χρέος στο 112,6% και η ανάπτυξη στο -1,1% του ΑΕΠ.

Η οικονομία της Ελλάδας το 1989, όπως και το 2009, ήταν στα όριά της. Πώς άντεξε, όμως, άλλα 20 χρόνια, για να βρίσκεται σε παρόμοιο σημείο σήμερα;»

Την περίοδο εκείνη ήταν φοιτητής στο Χημικό της Θεσσαλονίκης ο αδελφός ενός πολύ καλού μου φίλου. Σε ανταπόδοση μιας κασέτας που είχα μαγνητοφωνήσει γι αυτόν, μου φέρνει ως δώρο μια κασέτα με ραδιοφωνικές εκπομπές που είχε μαγνητοφωνήσει ο ίδιος με το φορητό του ραδιοκασετόφωνο από τον τοπικό ραδιοσταθμό του ΑΝΤ1 που εξέπεμπε στους 97,5. Η εκπομπή είχε τίτλο «Τώρα πια τα παιδιά μεγαλώσαν» και το παρακάτω απόσπασμα είναι από μια από τις εκπομπές εκείνες (δυστυχώς περισσότερες λεπτομέρειες δεν γνωρίζω).

Τα συμπεράσματα βγάλτε τα μόνοι σας, εγώ το μόνο που έχω να σχολιάσω είναι η ανατριχιαστική ομοιότητα του τότε με το σήμερα.

Και επειδή, όπως σας είπα και στα δυο προηγούμενα post, έχω κι άλλα αποσπάσματα από την εκπομπή του Γ. Μαρίνου στον 98,4 για σας, τα παραθέτω αμέσως παρακάτω:

Υ.Γ. Αν κάποιος αναγνώστης αυτού του blog έχει κάποιες πληροφορίες για την συγκεκριμένη εκπομπή του ΑΝΤ1 Θεσσαλονίκης, ας ενημερώσει κι εμάς.

Ήχοι από το παρελθόν

2011-09-04T22:58:00.001+03:00

(συνέχεια από το προηγούμενο post)

Νωρίς το βραδάκι έφτασα στο εξοχικό, αγαπητέ αναγνώστη. Στη διαδρομή έπεσε και το όλο αγωνία τηλεφώνημα από τον ανιψιό. Τον βρήκα να κάθεται στην συνηθισμένη του θέση, όπως έκανε όλο το καλοκαίρι που με περίμενε. Είχε φτιάξει και τα πράγματά του: σε ένα μικρό σακίδιο ώμου είχε βάλει τα απαραίτητα αφού θα επέστρεφε πάλι στο εξοχικό τη Δευτέρα το απόγευμα (του είχα υποσχεθεί, βλέπεις, ότι θα τον πάρω και στη δουλειά).

Με τον ανιψιό στο πίσω κάθισμα και το deck και την κούτα με τις κασέτες στο χώρο αποσκευών του αυτοκινήτου, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

Αν και ο ίδιος ήθελε να αρχίσουμε τη δουλειά με το που φτάσαμε στο σπίτι, τελικά συμφωνήσαμε να ξεκινήσουμε νωρίς το πρωί σήμερα.

«Θα δουλέψει, θείε;» ρώτησε με αγωνία μόλις έβγαλα το deck από το κουτί μέσα στο οποίο αναπαυόταν για πολλά χρόνια.

«Είμαι σίγουρος!» του είπα για να τον καθησυχάσω και του έκλεισα το μάτι.

Το τοποθέτησα κάτω από τον δέκτη με την προοπτική να μείνει πλέον μόνιμα εκεί, το συνέδεσα στον ενισχυτή και μετά στο ρεύμα.

«Έτοιμος;» ρώτησα τον ανιψιό που παρακολουθούσε με περιέργεια όλα όσα έκανα.

Μου κούνησε καταφατικά το κεφάλι του χωρίς να πάρει τα μάτια του από το deck.

«Λοιπόν θα το ανάψεις εσύ. Πάτησε αυτό το κουμπί!», του είπα και του έδειξα το κουμπί που έγραφε από πάνω του “POWER”.

Με το που το πάτησε άναψαν τα led και οι φωτεινές ενδείξεις! Δεν υπήρχε αμφιβολία. Το deck ήταν έτοιμο για να μας ταξιδέψει μουσικά μερικά χρόνια πίσω.

Εξήγησα στον ανιψιό πώς έπρεπε να βάλει την κασέτα και ποιο κουμπί έπρεπε να πατήσει για να αρχίσει να την διαβάζει και να στείλει τις νότες που ήταν γραμμένες πάνω στην ταινία, στον ενισχυτή και από εκεί μέχρι τα ηχεία.

Πάτησε το “PLAY” και αφού ακούστηκε ο ήχος του block των κεφαλών που έπαιρνε την κατάλληλη θέση στις ειδικές υποδοχές της κασέτας, ακούστηκε το χαρακτηριστικό “φύσημά” της.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ακούγαμε μαζί το Serenade των Steve Miller Band!

Φυσικά, δεν είχαμε τελειώσει. Με το που τελείωσε το παραπάνω τραγούδι, μπήκε η κασέτα που σας είχα αναφέρει στο προηγούμενο post και μετά από λίγες ώρες τελειώσαμε τη διαδικασία ψηφιοποίησής της.

Αγαπητοί αναγνώστες, σας προσκαλώ να ακούσουμε μαζί δυο αποσπάσματα από την μακρινή εκείνη εποχή, να γελάσουμε με τον εξαιρετικό Γιώργο Μαρίνο και να προβληματιστούμε συγχρόνως αφού μερικά πράγματα όπως φαίνεται δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ σε αυτό τον τόπο κι ας περνούν τα χρόνια.

Υ. Γ. Παρακαλώ πολύ να είσαστε επιεικείς με την ποιότητα του ήχου, αλλά αυτό ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω.

Με τα χρόνια ξεχασμένα

2011-09-03T17:57:00.001+03:00

Μπορεί αγαπητέ αναγνώστη, διαβάζοντας την τελευταία μου ανάρτηση να κατάλαβες ότι πέρασα καταπληκτικά όλη την περίοδο που βρισκόμουν εκτός blogoσφαιρας, όμως σε πληροφορώ ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Ναι, πήγα διακοπές, όμως μόνο για την περίοδο από της Παναγίας μέχρι την 1^η Σεπτέμβρη που επέστρεψα.

Όλο τον υπόλοιπο Αύγουστο, έφτυσα αίμα.

Ο λόγος; Ένα τηλεφώνημα που μου έκανε η αδελφή μου την τελευταία Παρασκευή του Ιούλη, λίγα λεπτά πριν φύγω από το γραφείο για να γυρίσω στο σπίτι μου.

«Θέλω να μιλήσουμε, χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Κάνε μου σε παρακαλώ τη χάρη να έρθεις από εδώ». Το ‘’από εδώ’’ ήταν το εξοχικό όπου είναι συγκεντρωμένη όλη η οικογένεια Χωραφά για όσο κρατάει το καλοκαίρι: ο αδελφός μου με τους δικούς του, η αδελφή μου με την οικογένειά της, η πεθερά της αδελφής μου για να έχει παρέα η μητέρα μου και φυσικά η μητέρα μου. Το σύνολο δέκα άτομα!!!

Ανησύχησα με αυτό που μου είπε η αδελφή μου, αλλά στις επίμονες ερωτήσεις μου να μου πει περί τίνος επρόκειτο, αρνούταν κατηγορηματικά να μου εξηγήσει: «Αυτά δεν λέγονται από το τηλέφωνο», επαναλάμβανε συνεχώς σαν χαλασμένος δίσκος γραμμοφώνου.

Λίγη ώρα μετά από εκείνο το τηλεφώνημα και αρκετά ανήσυχος, γιατί με το μυαλό μου έπλαθα διάφορα σενάρια μέχρι να φτάσω στο εξοχικό, η απορία μου λύθηκε και αποκαλύφθηκε τι με περίμενε.

«Θυμάσαι την συνάδελφο και φίλη μου Κ...;» με ρώτησε με το που κάθισα και πρόλαβα να πιώ ένα ποτήρι νερό.

Την θυμόμουν τη συνάδελφό της. Την είχα συναντήσει αρκετές φορές στο σπίτι της αδελφής μου και μάλιστα μου ήταν πολύ συμπαθής, τόσο η ίδια όσο και ο σύζυγός της (να λείπουν παρακαλώ τα σχόλια και οι πονηρές σκέψεις για το σύζυγό της).

«Αρχές Ιουνίου απόλυσαν τον σύζυγό της από τη δουλειά του» μου είπε τα ευχάριστα νέα.

Στεναχωρήθηκα όταν το άκουσα, αλλά δεν ήξερα πώς θα μπορούσα να βοηθήσω. Η αδελφή μου γνώριζε ότι και στην εταιρεία που εργάζομαι είχαν γίνει απολύσεις, οπότε ήταν αδύνατο να μου ζητήσει να μεσολαβήσω μήπως και βρεθεί καμιά θέση για τον άτυχο γνωστό μας. Το μόνο που κατάφερα να πω ήταν ένα «κρίμα» και μετά κοίταξα με απορία την αδελφή μου.

«Όπως καταλαβαίνεις δεν γίνεται λόγος για διακοπές γι αυτούς τους ανθρώπους. Σκέφτηκα λοιπόν να την καλέσω να έρθει μερικές μέρες εδώ, μαζί με τα παιδιά της και τον άντρα της, να κάνουν μερικά μπάνια και να ξεφύγουν λίγο».

«Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα, έτσι κι αλλιώς δεν έρχομαι συχνά κι έπειτα θα φύγω για διακοπές μετά της Παναγίας. Όμως πού θα χωρέσουν τόσα άτομα; Ήδη όλο το σπίτι έχει γεμίσει κρεβάτια για να βολευτούμε όλοι!» της απάντησα.

Μου έδειξε με το δείκτη του χεριού της προς τα κάτω, χαμογελώντας. «Από κάτω, βρε χαζέ!»

Το ‘’από κάτω’’ είναι ένας ημιυπόγειος χώρος τον οποίο ο πατέρας μου σχεδίαζε να διαμορφώσει ώστε να μένει με την μητέρα μου και να μην είναι μέσα στα πόδια μας. Τον είχε σχεδόν έτοιμο όταν τον πρόλαβε ο θάνατος. Έκτοτε ο χώρος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Τον χρησιμοποιούσαμε πάντα για να αποθηκεύουμε ότι δεν μας ήταν χρήσιμο, αλλά δεν θέλαμε κιόλας να πετάξουμε.

«Πλάκα μου κάνεις!» της απάντησα. «Ξέρεις τι γίνεται εκεί κάτω. Πώς θα βάλεις τους ανθρώπους εκεί;» προσπάθησα να την κάνω να σκεφτεί λογικά.

Όμως, όπως φάνηκε, τα είχε σκεφτεί όλα μια χαρά και τα είχε συζητήσει με τον αδελφό μου και τον σύζυγό της οι οποίοι είχαν συναινέσει στο έγκλημα. Το μόνο που χρειάζονταν ήταν και η δική μου συμπαράσταση. Φυσικά δεν μπορούσα να της χαλάσω το χατίρι κι έτσι είπα το ‘’ναι’’ και από την επόμενη μέρα και κάθε μέρα, με το που σχολούσα από το γραφείο πήγαινα στο εξοχικό και βοηθούσα στις εργασίες.

Και τι δεν έκανα, αγαπητέ αναγνώστη. Και πλακάκια πέρασα και τους τοίχους στοκάρισα και στη συνέχεια έβαψα και κουρτινόξυλα έβαλα στους τοίχους. Φυσικά όλα αυτά δεν τα έκανα μόνος μου, αλλά μαζί με τον αδελφό και τον γαμπρό μου, παρουσία του αγαπημένου μου ανιψιού ο οποίος δεν έφυγε ούτε λεπτό από κοντά μας.

Όμως πριν γίνουν όλες αυτές οι εργασίες και τελικά ετοιμαστεί ο χώρος σε χρόνο ρεκόρ, έπρεπε να γίνει μια πολύ δύσκολη εργασία. Να φύγουν όλα τα πράγματα που είχαν συγκεντρωθεί εκεί κατά καιρούς, να πεταχτούν όσα δεν ήταν πλέον χρηστικά και τα υπόλοιπα να μεταφερθούν σε άλλο χώρο για αποθήκευση.

Και σε αυτήν ακριβώς τη φάση εργασίας βρήκα πράγματα από το παρελθόν που τα είχα ξεχάσει. Πράγματα που μου θύμιζαν άλλες εποχές και πρόσωπα, τα οποία πίστευα ότι είχα αφήσει οριστικά πίσω μου.

Έχετε προσέξει πώς κάνουν τα παιδιά σε κάποιες ταινίες όταν ανακαλύπτουν μια σοφίτα ή ένα υπόγειο και μέσα σε αυτό έναν ολόκληρο κόσμο από το παρελθόν που στα μάτια τους φαντάζει θησαυρός; Έτσι ακριβώς έκανα κι εγώ. Και μαζί με εμένα ο ανιψιός μου ο οποίος παρακολουθούσε με τα μάτια ορθάνοιχτα βλέποντας πράγματα που δεν τα είχε δει ποτέ στη ζωή του.

Δεν χρειάζεται να σας πω πόσο πολύ χάρηκα που είδα ξανά μπροστά στα μάτια μου, πράγματα τα οποία είχα θάψει εντελώς μέσα στο μυαλό μου. Και πόσο πολύ ενθουσιάστηκα όταν διαπίστωσα ότι τα περισσότερα από αυτά ήταν σε καλή κατάσταση και ότι μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ακόμη και σήμερα.

Για παράδειγμα, σε ένα κουτί που άνοιξα, βρήκα γύρω στις 100 κασέτες. Σχεδόν κόντεψα να δακρύσω από τη συγκίνηση όταν πήρα στην τύχη μερικές και είδα γραμμένες με τον άτσαλο γραφικό μου χαρακτήρα τις ετικέτες: ‘’Summer Party 1985’’, ‘’Χριστούγεννα 1984’’, ‘’Rock compilation No 4’’, ‘’Νέο Κύμα’’, ‘’Πουλόπουλος Διάφορα’’ (η αγαπημένη της αδελφής μου, γιατί κάθε κορίτσι που σεβόταν τον εαυτό του την εποχή εκείνη έπρεπε να γνωρίζει απ΄έξω όλο το ρεπερτόριο του Πουλόπουλου) κ.ο.κ.

Στο σημείο αυτό, αγαπητέ αναγνώστη θα ήθελα να σου δώσω μια συμβουλή: ποτέ μα ποτέ να μην κάνεις την ίδια εργασία παρουσία ενός παιδιού. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα σε κάνει να αισθανθείς το λιγότερο ως δεινόσαυρος στο Jurassic Park.

Γιατί με το που είδε ο ανιψιός μου τις κασέτες άρχισε τις ερωτήσεις.

«Τι είναι αυτά, θείε;»

«Αυτά αγόρι μου είναι κασέτες»

«Και τι κάνουν αυτές οι κασέτες;»

«Ότι και τα cd σήμερα… παίζουν μουσική»

«Και πώς βγαίνει η μουσική από εδώ μέσα;»

Άνοιξα το κουτί μιας κασέτας που στο εξώφυλλο έγραφε: ‘’ΧΧ COLLEGE – 5ήμερη εκδρομή’’, έβγαλα από μέσα την κασέτα και του εξήγησα τον τρόπο με τον οποίο γράφεται και διαβάζεται η μουσική.

Με κοίταζε με απορία προσπαθώντας να καταλάβει αυτό που για μένα ήταν αυτονόητο, αλλά γι αυτόν φάνταζε σχεδόν εξωπραγματικό.

Όσο προσπαθούσε μέσα στο κεφάλι του να επεξεργαστεί και να κατανοήσει τα όσα του είχα πει πριν λίγο, εγώ κοίταζα τις κασέτες. Και τότε ανακάλυψα αυτό:

Μια κασέτα στην οποία είχα μαγνητοφωνήσει σε ένα φορητό ραδιοκασετόφωνο μάρκας Sharp, κάποιες εκπομπές που έκανε ο Γιώργος Μαρίνος στον ραδιοσταθμό της Αθήνας 9,84, στα πρώτα χρόνια της ελεύθερης ραδιοφωνίας, κάπου στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 80!!!

Σηκώθηκα απότομα και άρχισα να ψάχνω μέσα στο σωρό από διάφορες κούτες που ήταν στοιβαγμένες στη μια άκρη του χώρου που έπρεπε να μετατρέψουμε σε κατοικήσιμο. Θυμόμουν καλά, παρόλο που είχαν περάσει γύρω στα δώδεκα χρόνια, ότι κάπου εκεί βρισκόταν. Και φυσικά ήταν εκεί!

Πίσω από κάτι κούτες με παιδικά παιχνίδια και πάνω σε κάποιες άλλες με παλαιά τεύχη διάφορων περιοδικών: το τελευταίο deck που είχα αγοράσει, ένα μαύρο Denon με 3 κεφαλές, αναπαυόταν μέσα στην αρχική του συσκευασία. Τυλιγμένο μέσα σε νάιλον για να μην το επηρεάσει η υγρασία και σταθεροποιημένο ανάμεσα σε κομμάτια φελιζόλ για να μην σπάσει. Ήταν σχεδόν καινούργιο, δεν το είχα χρησιμοποιήσει παρά ελάχιστα κι αυτό γιατί λίγο αργότερα αγόρασα ένα cd εγγραφής και αυτό βγήκε στην πρόωρη σύνταξη.

«Έλα να δεις…» φώναξα στον ανιψιό μου που ακόμη περιεργαζόταν τις κασέτες.

Ήρθε δίπλα μου και κοίταζε με απορία το μαύρο περίεργο μηχάνημα.

«Αυτό είναι που παίζει τις κασέτες!» του είπα.

«Δουλεύει;» με ρώτησε

«Νομίζω πως ναι» του απάντησα, ελπίζοντας ότι η αχρηστία που είχε πέσει για τόσα χρόνια να μην είχαν επηρεάσει τον μηχανισμό του.

«Θα το βάλεις να παίξει, να δω πως δουλεύει;» με ρώτησε με ενδιαφέρον.

«Τώρα δεν γίνεται, δεν μπορούμε να το συνδέσουμε στο στερεοφωνικό που έχουμε εδώ. Με την πρώτη ευκαιρία όμως θα σου δείξω πώς λειτουργεί»

Φαντάζομαι ότι την παροιμία που λέει ‘’μην τάξεις τ’ άγιου κερί και του παιδιού κουλούρι’’ την ξέρετε.

Κι έτσι σε λίγο φεύγω για το εξοχικό για να φέρω τον ανιψιό στο σπίτι μου, να συνδέσουμε το deck στο στερεοφωνικό και να σας ετοιμάσουμε μια έκπληξη, που αν όλα πάνε καλά, θα την αναρτήσουμε αύριο!

Υ.Γ. Και ένα σχετικό video που ανακάλυψα εντελώς τυχαία

Επιστροφή

2011-09-01T21:03:00.000+03:00

Πάλι εδώ, στα γνώριμά μας μέρη. Καλές ήταν οι μέρες των διακοπών.

Και νέα μέρη είδαμε

και σε ωραίες παραλίες κολυμπήσαμε

και νέες γνωριμίες κάναμε

και καλά φάγαμε

Τώρα τι κάνουμε, μου λες; Που το πρώτο πράγμα που αντίκρισα με το που άνοιξα την πόρτα της εισόδου ήταν το ασφυκτικά γεμάτο με λογαριασμούς γραμματοκιβώτιο!!!

Άντε, καλό φθινόπωρο και καλή δύναμη και κουράγιο να έχουμε!!!

Best Italians

2011-07-28T23:45:00.000+03:00

Σε σχετικά πρόσφατο ταξίδι μου στην Ιταλία, προκειμένου να επισκεφτώ μια έκθεση που αφορούσε το χώρο της ομορφιάς (αυτός είναι δυστυχώς ο τομέας στον οποίο εργάζομαι), έτυχε να πιάσω κουβέντα με κάποιο συνάδελφο Ιταλό σχετικά με τα μοντέλα που εκείνες τις μέρες έκαναν αισθητή την παρουσία τους στο χώρο της έκθεσης. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν υπάρχουν αρκετοί Ιταλοί στο χώρο παρόλο που η Ιταλία έχει σημαντική παρουσία στο χώρο της ομορφιάς, η απάντηση που μου έδωσε ήταν:
"Αφήνουμε τους άλλους να μιλήσουν για μας"
Πολύ διπλωματική απάντηση βέβαια, γιατί, για να πω την αλήθεια, ήταν πολύ λίγα τα μοντέλα που πραγματικά μου άρεσαν (ο καθένας βέβαια έχει τα γούστα του).
Σήμερα όμως και εντελώς τυχαία, βρήκα ένα βιντεάκι στο οποίο παρελαύνουν μοντέλα από την Ιταλία, το οποίο πραγματικά μου άρεσε.
Απολαύστε το:

Ομολογώ πάντως ότι ούτε Βραζιλιάνος, ούτε Αμερικάνος, ούτε Ιταλός είναι το μοντέλο που πραγματικά μου αρέσει. Είναι Καναδός και λέγεται Andrew Stetson.

Καλή σας νύχτα και όνειρα γλυκά!

Παιχνιδάκι

2011-07-26T22:36:00.000+03:00

Τι θα λέγατε για ένα παιχνίδι; Ψάχνοντας στο internet να βρω κάποιες πληροφορίες, το βρήκα εντελώς τυχαία (εδώ το αυθεντικό). Δεν έχω δει να κυκλοφορεί αντίστοιχο στην ελληνική εκδοχή, οπότε σκέφτηκα να το προτείνω από εδώ.

Οι οδηγίες είναι απλές: πρέπει να απαντήσεις σε 20 ερωτήσεις, όχι όμως με λέξεις, αλλά πληκτρολογώντας την απάντηση στο Google images. Την πρώτη εικόνα που θα εμφανιστεί στα αποτελέσματα (προσοχή: την πρώτη εικόνα, όχι την πιο όμορφη ή την πιο ξεχωριστή) θα πρέπει να την αναρτήσεις ως απάντηση.

1. η ηλικια των επομενων γενεθλιων σου

2. ενα μερος που θα ηθελες να επισκεφτεις

3. το αγαπημενο σου αντικειμενο

4. το αγαπημeνο σου μeρος

5. το αγαπημενο σου φαγητο

6. το αγαπημeνο σου ζωο

7. το αγαπημενο σου χρωμα

8. Το μeρος oπου γεννhθηκες

9. Το μeρος oπου ζεις

10. Το oνομα ενoς κατοικiδιου ζωου που ειχες

11. Το ψευδωνυμο σου στο BLOG

12. Το πραγματικo σου oνομα

13. Το oνομα της γιαγιaς σου απo την πλευρa της μητeρας σου

14. Το ονομα της γιαγιας σου απο την πλευρα του πατερα σου

15. Μια κακη σου συνηθεια

16. οι αγαπημενεσ σου διακοπες

17. ενα προτερημα σου

18. ενα ελαττωμα σου

19. Το αγαπημeνο σου αμaρτημα

20. Ενα Ατομο που θαυμαζεις

Προσκαλώ, χωρίς να είναι βέβαια δεσμευτικό, τον Hfaistiwnas , g for george, περσέα, nefelokokkugia και DaisyCrazy, να συμμετάσχουν και φυσικά όποιον άλλον θα ήθελε.